Sen şimdi kimin rüyalarına gireceksin. İçine bizi katmayan yanıyla, sensiz boşlukta d/üşüyorum biliyorsun ve gidiyorsun. Ki ben gitmelere alışkınken, bu gidişe neden bir dur diyemiyorum. Lal olmuşluğum, sensiz s/olmuşluğum karşısında.
Sen gittin. Gitmiş olman hayatıma değişiklikler getirmedi. Aksine yeni bir sancılı sürece sürüklenişti. Bir yanda gidişinin kabullenilmezliği, diğer yanda gitmiş oluşunun hazmedilmeye uğraşılması… Senin beni sevmiyor oluşun, benim seni sevmeme engel değildi. Sadece sonucu çıkmaza dayanan bir denklem ve çözümü seninle yitip giden bir bulmaca çözümsüzlüğüyle… Sevmeler çoğunlukla tek taraflı yaşanır ve son bulurdu. Sonsuz olsun istenilen her şeyin bir sonu olduğu gibi, gerçekten yaşanılması istenilenlerin bir başlangıcı hiç olmazdı… Bilerek yaşamayı istemekti benimkisi, seni sensizliğinle bile kucaklayarak, varlığın yanımdaymış gibi seni yaşatarak…
Şimdi çok uzaklarda bedenin üşürken, acılarını dindirememenin çaresizliğiyle gözlerim sökülüyor yuvalarından… Sensizliğimin hesabını tutuyorum. Sonucu sen çıkıyor. Sonrası susuyorum. Bu hesabın tutmaz sen olmayışıyla… Sen niye yanımda değilsin diye saçma bir soruya boğuluyorum. Böyle tepeden tırnağa sen doluyken diyerek kendimi teselli ederek, hiç mantıklı değil bu, hiç hem de diye söyleniyorum. Sonrası yine sadece yazmak istiyorum. Yazdıkça yazmak. Gözlerim yerinden fırlayana, parmaklarım uyuşana kadar. Ne yazdığımın bir önemi yok içinde sen geçen her şeye dair. Nefesim kesilene, yüreğim duruncaya kadar.
Korkularımız bizi tutsaklığa itiyor. Yaşanılması gerekenlerden kopuyoruz. Yaşıyoruz işte yaşıyoruz nefes alıp veriyoruz daha ne olsun tesellilerine gömülüp, aslında içten içe tükendiğimizi göremeyecek kadar kör oluşlarımız karşısında. Oysa çok mutlu olmayı isteyen insanlardık, biraz huzurun içinde yer aldığı hayatın içinde… İstediklerimiz gerçeğe dönüşmedikçe daha çok korkar olduk ve kaçtık kendimizden… Yalnızlığın gölgesine sığınıp, dış dünyaya pencerelerimizi kapar olduk. Geriye baktığımız zaman biz nerede hata yapmışız sorularıyla baş başa kalışlarımızla…
Hep gidişlerine yazıldım gelişlerinin olmayışı karşısında… Sen gidendin ben kalan… Her zaman giden gittiğiyle kalırken, geride kalan kendi dünyasına çekilmişlikte... Şimdi hiçbir yazı doyurmuyor açlığımı ve hiçbir yüzde görmüyorum gözlerini. Artık devrik cümleleri daha çok seviyorum. Devrilip gitsinler, kaldıranı olmadıktan sonra diye…
Belki hiç bilmeyeceksin ne denli çok sevildiğini ve sana hiç söylenmeyecek… Gün gelecek bir başına kaldığında; hiç ummadığın bir anda bir köşede bulup okuyacaksın nasıl sevildiğini ve uğruna nelerden vazgeçilebileceğini… Sen sol yanım değilsin, sen sol yanımın içisin ve bunu asla bilmeyeceksin… Sen içimde büyüttüğüm yangın çiçeğim, huzurum, yalnızlığım, beni anlayanım ama kendimi sana anlatamadığımsın… Canımın güzeli dediğim, canımın delisi diye cevap aldığımsın… Sen üşüme oralarda; ben senin yerinede üşürüm buralarda… Seni sarıp sarmalar ısıtırım bir gülüşüne, varsın sen içinde büyütmemiş ve beni görmemiş olsan bile… O denli büyük, o denli delice sevilmişliğinle…
Bazen kendi içine kapanık bir hasta gibi kapındayım hissine kapılıyorum. Seninle konuşmak iyi geliyor. Seninle şakalaşıp, dertleşmek ve kızdırmaya çalışırken kızdırılıyor oluşum bile huzur veriyor… Sana bir ad vermek istiyorum adının içi dolmuyor. Öyle sonsuzluksun ki nereden dokunsam sen oluyorum. Sendeyim hiç olmadığım kadar ve hiç seni dolduramayacak yanımla… Duruşu güzel, kendi özel çiçek kokulum…
Artık şiir yazmıyorum. Şiir senden kopuş demektir. Her şiir bir başlangıç ve bir kopuşu peşinden getirir. Senden kopmamak adına şiirden kopuyorum ve sarılıyorum seni anlatan yazılara… Sen d/oluyorum seni yazarken, seni yaşıyorum doyasıya… Böyle tutkuyla bağlıyken ve böyle sen doluyken varsın şiirler yazılmazlığıyla kalsın bunca okunmamışlık karşısında…
Sokağın birinden geçerken rastladığım gözlerin karşıladı sen yanımı, ne çok sana benziyordu. İzlendiğinin farkına bile varmadan yürüyüp gittin yanımdan... Bakıp kaldım ardın sıra, sen olmadığını bildiğim halde sen doldurup gitti içime... Sensiz akşamlar, sessiz akşamlar hiç çekilmez oluyor. İçimde bir yokluk hissi, içimde bir kayboluşa uzanış. Dilim dönmez, dönse dinlenmez. Yaramaz bir çocuk yüreğim oynayıp duruyor sokak aralarında. Sen saklanmışsın, aranıyorsun köşelerde; sonra bir köşeden çıkıp koşuyorsun. Yetişmek ne mümkün. Bu yüzdendir hep ebelenişim yüreğine...
Sen yeter ki bak gözlerimin içine, ben sana şiirler yazarım. Şiir yaz demiyorum ama şiir gibi sevebilirsin mesela... Olmadı bir hikâyenin satırlarına yönünü bizim tayin ettiğimiz, bir dargın bir barışık işleniriz… Sana güzel şiirler, sana güzel yazılar yazmak isterken sen gidiyorum diyorsun… Git… Gitmek bir çözümse gözünde git… Sana kal demek isterim ve bunu çok isterim ama demeyeceğim… Gidişine bakacağım sadece… Benim gözümde gidişler bile farklılığı olması gereken bir eylemdir… Giderken ardına bakarsan dur derim. Şayet ardına dönüp bakmazsan gitmeyi hak etmiştir der yürür giderim… Sen git sevgili, aklında gitmek varken sana kal diyemem.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!