Dostum, aynı ekmeği paylaşırdık seninle.
Aynı sırada beraber otururduk, dip dibe.
Hatırlarsan, bazen sizin evde kalırdım.
Aynı yatağı paylaşmışlığımız da olmuştu.
Sizin köye gelirdik okumaya, servisle.
Ve sen, sevdiğim, bir gün mutlaka birini seveceksin.
Bana vermediğin o gönlünü, o kişiye vereceksin.
Benim saramadığım bedenini bir başkası saracak.
Benim için atmayan o taş kalbin, onun için atacak.
Bir kere dokunamadığım saçlarında başka eller gezinecek.
Anladım ki sen de yalanmışsın, herkes gibi.
Senin de kalbin taştanmış, öncekiler gibi.
Düşüncesiz, merhametsizmişsin, onlar gibi.
Değmezmişsin, sen de sevgime, eyvallah.
Dilimin ucunda sana sakladığım sözler,
Eyyy dağlar, eyyy sessiz karanlık!
Eyyy gökyüzü, ay ve yıldızlar!
Size sesleniyorum; duyuyor musunuz beni?
İnsanlar duymuyor, anlamıyor beni.
Ben iyi bir insan olmak için
Gelecek yarim,
Beni ben gibi sevecek yarim.
Benim canım diğer yarım,
Evleneceğim kadın,
Bir ömür boyu yaşayacağım,
Hayat arkadaşım.
Ben aslında bugüne kadar kimseyi sevmedim. Ama sevdiğimi sandım. Çoğu insana birçok kez şiirler yazdım. Sevdiğimi düşündüğüm insanları, sözde sevdiklerim sandığım insanlarla paylaştım. Hatta bazılarına şarkı bile yazmışımdır. Kısacası onların beni sevdiğini, benim de onları sevdiğimi sandım. Aslında hayatım “sanmaklarla” geçti.
.
Kimine inandığımı, güvendiğimi; kimine üzülüp kırıldığımı; kimine gönlümü verdiğimi; kiminin bana gönlünü verdiğini sandım. Tüm bu duyguları yaşadığımı sandım. Şöyle dönüp baktığımda hayatıma, ben aslında hiçbir şeyi yaşamadığımı fark ettim. Sevmek, sevilmek eğer buysa, ben hiç o duyguları tatmamışım.
.
Ya yaşadığım hayat yalandı ya da içindeki insanlar bir tuhaftı. Belki de tuhaf olan benimdir. Sanırım yaşadığım tek gerçek bu çelişkilerdir. Ama söylediklerim bile şüpheli… Hangisi gerçek, onu bilemedim. Zaten beni tanıyanlar benden daha çok emindi. Bir de “seni senden iyi tanıyorum” diyenler var. Bir insanı kendisinden daha fazla nasıl tanıyabilir ki bir başkası?
.
Sevdiklerime inanırdım,
En çok da onlar yaraladı.
“Canım” dediklerim,
Canımı en çok yakan oldu.
Sorguladım kendimi,
Her şeyi göze aldım ben
Gitmek de dahil, gidişini de
Sevmeyi de sevilmemeyi de
Varlığını da yokluğunu da
Belki böyle olmasını ben istedim
Karanlık yollarımda bir mum ışığıydın,
Bir parıltıydın, yol gösterirdin bana.
Yollarım karanlık olmadıkça görünmezdin,
Biraz da sıcaktın, ısı katardın donan tarafıma.
Benim sabah görünmeyen yıldızımdın,
Gözler çok şey anlatıyor bazen.
Sevdiğini de, nefret ettiğini de.
Sevildiğini hissettiğini de.
Sevince bunu hissettiriyor.
Ama çoğu zaman kalbe erişim sağlayamıyoruz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!