Ali Admış Şiirleri - Şair Ali Admış

Yine uykusuz gecenin bir vaktinde,
Sensizim; sensiz olunca ben kimsesizim.
Yarsız olunca, yaralıyım.
Yokluğunda, deli divaneyim.

Sensizliği anlatacak,

Merhaba Eski Dostum

Sen benim eskiden sevdiğim dostum…
Seni sevme yükünü
Yıllarca üzerimde taşıdım.
Seni, bu kalbim sen olmasan da

Güvenmek… Ne kadar basit bir kelime ama benim için hep karmaşık oldu. İnsanlara güvenmeyi denedim; ellerimi uzattım, söz verdim, inandım. Ama çoğu zaman karşılığında boşlukla, yalanla ya da sessizlikle döndü. Ben güvenmeyi sevdim, ama insanlar hep kendi çıkarlarını düşündü.
.
Belki de problem bendeydi; fazla verdim, fazla inandım, fazla umut ettim. Ama bunu yapmadan da edemedim çünkü içimde bir yer hep saf kalmak istedi. Her “sana güveniyorum” dediğimde, karşı tarafı ölçmeye çalışmadım, sadece kalbimi açtım. Ve işte tam o noktada kırıldım.
.
İnsanlar güvenin değerini bilmiyor mu, yoksa bilip de kötüye mi kullanıyorlar? Her iki ihtimal de acı veriyor. Ben öğrenmek istedim, denedim, hata yaptım; ama hâlâ güvenmeye ihtiyacım var. Çünkü güvenmek… insan olmanın bir parçası. Kendi kendime söyledim bunu.
.

Sorsan ben deliyim sana, divaneyim,
Kim bilir, belki de sırılsıklam aşığım.
Görsen ben de ben değilim,
Kaşık ağzımı bulamıyor, güzelim.

Düşünceler beynimin içini kemirmekte,

Evet, seni sevmedim; haklısın.
Çünkü sen zamanını ayırmadın bana,
zamanla aradın beni.

Senin aklına düşmem için gerekli olan tek şey
bana değer vermendi.

Bir akıl hastanesinin bilmediğim katlarından birinde,
Tek bir odada, yapayalnız bir köşede pencereden dışarı bakıyorum.
Camın hemen önünde kocaman bir ağaç var;
Sokak lambasının ağaca vurmasıyla üzerime değen bir gölge oluşuyor.

Sessizce oturuyorum, insan sesi duyamıyorum.

Oysa ben hep severdim insanları, doğayı, yaşamı;
Bir sonbahar sabahı sokağa düşen yaprakları,
Tasoyu, saklambaçı, kör ebeyi, mahalle maçlarını…
Ne çok severdim mahallede misket oynamayı.

Oysa ben nasıl da hayat dolu bir insandım;

Elbet bir gün bu dünyadan göçeceğiz.
Kimsenin kimseden haberi olmayacak.
Dün konuştuğun insanı bugün göremeyeceksin.
O kişiyle kurduğun tüm hayaller yarım kalacak.

Bugün aklına gelenleri yarına bırakma.

Bir şeyler olmalıydı...
Gözlerim değil, kalbim sevgiyle dolmalıydı.
Aldattılar beni, kandırdılar...
Hep yoluma çıkıp, bile bile yaktılar.
Sahte sevgilerle çevremi kuşattılar,

Şu an nerede olduğunu, hangi pencereden dışarı baktığını ya da hangi yorgunluğun içinde dinlendiğini bilmiyorum ama varlığını ruhumun en derininde hissediyorum. Seni hiç görmeden, sesini tek bir kez bile duymadan bu kadar çok özlemek nasıl mümkün olur, inan ben de bilmiyorum. Kalbimde sadece sana ayırdığım, kimsenin girmesine izin vermediğim kocaman bir oda var; içini senin için biriktirdiğim güzel sözlerle, dualarla ve sabırla süsledim. Hayatımı gözümü kırpmadan ellerine bırakacak kadar büyük bir inançla seni bekliyorum. Belki bugün, belki yarın... Ama bir gün, sanki yıllardır birbirimizi tanıyormuşuz gibi bir gülüşle karşıma çıkacağını biliyorum. O an gelene kadar, senin için kendime ve sevgimize çok iyi bakacağım.