Ali Admış Şiirleri - Şair Ali Admış

Babamı, annemi, kardeşlerimi, arkadaşlarımı,
Daha yaşarken gömdüm kara toprağa.
Bunu başarana kadar çok gözyaşı akıttım,
Travmalarım oldular; sonunda bunu da atlattım.

Hak etmediniz size karşı olan sevgimi,

İyi değilim, anlamıyorlar, anlamıyorlar.
Kimseyle konuşasım gelmiyor.
Hele yeni bir insanla tanışasım yok.
Hayatla irtibatı koparmışım.

Değişik bir kafa, bomboş bir kafa.

Huzuru beklerken bir deniz kenarında,
Dalıp gittim içimde öldürdüklerimin kıyısında.
Her kıyıya vuran cesette gördüm,
Ömrümden bir günün daha gittiğini.
Ve bir gün ben de kaybolup gittim o dalgalarda.

Ben hiçbir zaman zayıf bir insan değildim.
Severek gitmeyi, yaşayarak acı çekmeyi,
Her yaşadığımla kendime bir ders çıkarmayı,
Bilerek, anlayarak, güçlenerek yaşadım.

Oysa hayatıma girenler kendini bulunmaz sandı.

Abilik yapmayan insanlar, kardeşlik beklerler.
Baballık yapmayan insanlar, evlatlık isterler.
Annelik yapmayan insanlar, evlatlık isterler.
Yani kısacası insanlar, isterler de isterler.

Seni istemezler; gidersin, yarı yolda koydu derler.

Kör karanlıklarda seven gözünü açtığında,
Ap aydın sabahlarda yokluğunla uyanan,
Kafasının içinde çekiç, takoz sesleri arasında,
Beni düşleyen, beni özleyen biri vardı, dersin.

Gelecek hayallerine senin adınla başlayan,

Ve bir gün, herkes gidecek…
Her şey kaybolacak…
Gençliğin, güzelliğin…
Belki mutluluğun, belki sağlığın…
Bazen ise, umutların sönecek…

Durup dururken bir özlem, bir hasret sarıyor gecemi,
Bedenim parçalanırcasına derin bir acı, canım yanıyor.
Sanırsın, yüreğimden kanlar boşalıyor organlarıma,
Tüm işlevi bozuluyor bu sessiz vücudumun.
Sen yoksun ya güzel gözlüm, seni çok özlüyorum.
Dünyayı sessize alıyorum sen aklıma gelince,

Sen kimi seveceğini bilmiyorsun, yüreğim.
Acımasızların eline düşmüş, yanarsın.
Sen güçlü değilsin, vicdansız değilsin, yüreğim.
Kırıksın ya, kim sana yaklaşsa batarsın.

Sen o yüzden biraz sus, yüreğim.

Kimisi, içindeki sevdayı öldürmeye çalışıyor.
Kimisi de öldürdüğünü sandığı sevdasıyla yaşıyor bu hayatı.
Heba olan yıllarına üzülüyor bazısı,
bazısı ise yaşayamadığı yıllarına.
Bir insanın hayatına iz bırakıyor başka bir insan.
Acılar hatırlandıkça gözler yaşarmaya başlıyor.