Sevilmeden sevmek mi? Kesinlikle olmaz.
Acılar mı, yeniden mi? Yo yo, çekemem.
Kuruyorum yine kafamda sana göre;
Kurduklarım bir bir gerçek çıktı, cane.
Kazanmadan kaybetmek mi? Hayır, hayır.
Efkarın zirve çıkışlarında,
Hayatın bu çıkmaz karmaşasında,
Seni düşünebiliyorsam ben hâlâ,
Beni daha sevmelisin, daha fazla.
Uyuyana, uyuncaya kadar sevebiliyorsam,
Her sabah bir mecburiyetle uyanırım,
Yirmi dokuz yıldır süren bu uyanış.
Omuzlarımda sorumluluklar, önümde hedefler,
Hayatta kalmak için attığım her adım.
Dört yaşımda başlayan o zorlu sınav,
Öyle çok şey düşünmeden, beni sevsen ya.
Tek kelime etmeden, öylece karşımda dursan ya.
Üşüdüğüm için değil, sarmak için beni sarsan ya.
Sadece gözlerime bakıp, beni anlasan, olmaz mı?
Hissettiklerimi hissedip, yanımda kalsan ya.
Beni bilmeden konuştunuz, varsın olsun,
Ben kendimi biliyorum, yetmez mi insana?
Yarım kalmış cümleleriniz, dolanır arkamdan,
Ben sustum, sustukça büyüdüm zamana.
Geceleri uykularımı kaçıran sebebim,
Sonuçlarına katlanan bir ben vardım.
Düşünerek kafayı sıyırmama ramak kala,
Sevgine tutunan bir genç ile karşılaştım.
Ben seni çok sevdim, sen bunu bilemedin.
Ben sana aşık olmak,
Gözlerinin derinliğinde kaybolmak,
Seni karşımda görünce bayılmak,
Sonra sesinle ayılmak istiyorum.
Sana bağlanmak,
Acını yazarım da sevgini asla,
Sığdıramam bu sayfalara.
Seni anlatırım da aşkımı asla,
Sergilemem bu tezgahlarda.
Sevdiğimi hissettirim iliklerine,
Ağlama, gözlerim, ağlama gidenin arkasından.
Kanlanma, gözlerim, kanlanma seni sevmeyen için.
Ağrıma başım, ağrıma, seni düşünmeyen biri için.
Rahatla, yüreğim, rahatla; değmez, boşa sıkışma.
Giderim demiştim, gittim ama senden değil.
Sesin nasıl gelir kulaklarıma, acaba?
Neredesin şuan; okuyor musun, yoksa çalışıyor musun?
Neler yapıyorsun… bilmiyorum.
Çocukluğunda hangi sokaklarda kirlettin elbiseni?
Okulda hangi sırada oturdun?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!