Beni bilmeden konuştunuz, varsın olsun,
Ben kendimi biliyorum, yetmez mi insana?
Yarım kalmış cümleleriniz, dolanır arkamdan,
Ben sustum, sustukça büyüdüm zamana.
Ben hep sevdiklerime inanırdım zaten.
Ama anladım ki, kimseye körü körüne güvenmemek lazımmış.
“Canım” dediğin, ne çabuk can yakan oluyormuş.
Meğer değer dediğim şey, sadece bana göreymiş.
Değer verdiğim insanın değişme hızı hâlâ şaşırtıyor beni.
Geceleri uykularımı kaçıran sebebim,
Sonuçlarına katlanan bir ben vardım.
Düşünerek kafayı sıyırmama ramak kala,
Sevgine tutunan bir genç ile karşılaştım.
Ben seni çok sevdim, sen bunu bilemedin.
Ben sana aşık olmak,
Gözlerinin derinliğinde kaybolmak,
Seni karşımda görünce bayılmak,
Sonra sesinle ayılmak istiyorum.
Sana bağlanmak,
Acını yazarım da sevgini asla,
Sığdıramam bu sayfalara.
Seni anlatırım da aşkımı asla,
Sergilemem bu tezgahlarda.
Sevdiğimi hissettirim iliklerine,
Ağlama, gözlerim, ağlama gidenin arkasından.
Kanlanma, gözlerim, kanlanma seni sevmeyen için.
Ağrıma başım, ağrıma, seni düşünmeyen biri için.
Rahatla, yüreğim, rahatla; değmez, boşa sıkışma.
Giderim demiştim, gittim ama senden değil.
Sesin nasıl gelir kulaklarıma, acaba?
Neredesin şuan; okuyor musun, yoksa çalışıyor musun?
Neler yapıyorsun… bilmiyorum.
Çocukluğunda hangi sokaklarda kirlettin elbiseni?
Okulda hangi sırada oturdun?
Seni gözümden sakınacaktım,
Tüm sevgimle sana sarılacaktım.
Ben, o gözlerinde kaybolacaktım.
Biraz sevseydin, sevseydin beni.
İsteseydin, seninle bir yuva kuracaktım.
Yazdım dertlerimi boş sayfalara,
Anlattım sıkıntılarımı sağırlara,
Gösterdim kendimi kör insanlara,
Anlamadılar, duymadılar, görmediler.
Koydum ayağımın altına tabureyi,
Yorgunluk,
Kemiklerime işleyen bir sızı,
Hayat değil, bir enkaz bu taşıdığım.
Bitkinim. Kelimeler yetmiyor.
Gözlerim sadece iki kol arıyor,
Bedenimi saracak,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!