Ben O Kuyudan Çıktım Şiiri - Ali Admış

Ben hep sevdiklerime inanırdım zaten.
Ama anladım ki, kimseye körü körüne güvenmemek lazımmış.
“Canım” dediğin, ne çabuk can yakan oluyormuş.
Meğer değer dediğim şey, sadece bana göreymiş.

Değer verdiğim insanın değişme hızı hâlâ şaşırtıyor beni.
“Bu yapmaz” dediğim kişi, bir ay bile geçmeden bambaşka biri oluyor.
Ulan… sile sile hayatımda insan kalmadı be.
Biriniz de çıkıp düzgün olamadınız mı.

Yaptıklarınızı küçültüp, benim yaptıklarımı neden bu kadar büyüttünüz.
Hiç mi insan durup “ben ne yapıyorum” demez yahu.
Eskiden “sağım solum yalan” derdim.
Şimdi “sağım solum boş” diyorum.
Neden hayatımda biraz olsun kalmayı başaramadınız.

Artık kimseye tahammülüm yok.
Huzurumu kaçıranı hayatımdan çıkarmakta ustalaştım.
Ve artık hayatıma kolay kolay kimseyi almıyorum.
Hep hatalı olan onlardı.
Ama hatayı kendimde arattılar.
Suçlu olan kendileriyken beni şüpheye düşürdüler.

Empatiden yoksun, düşüncesiz, bencil insanlar.
Bakın, neye yaradı şimdi.
Yoksunuz hayatımda.
Eskiden çok ağlardım kayıplarım için.
Şimdi içim bile sızlamıyor gidişinize.

Varsın olmasın yalan insanlar hayatımda.
Uzakta, sahte gerçekliklerinizle baş başa kalın.
Geri alır mıyım sizi.
Asla.

Bir söz vardır ya.
“Kalp ne derse, dil onu söyler.”
Hani “ben her şeyi açık açık söylerim” diyenler.
Önce bunu düşünsün.
İçinizdeki kötülük dilinize vuruyor da farkında değilsiniz.

Bir de o sahte gözyaşlarınız.
En ufak çıkmazda döktüğünüz timsah gözyaşları.
Ben kimleri aldım hayatıma, kimleri çıkardım.
Sence tekrar düşer miyim sizin o pis kuyunuza.

Ben o kuyudan çıkalı çok oldu.
Şimdi siz bakın durun o karanlığa.
Ben oradan çok uzağım.
O kirli suda yansımanızı gördüğünüzde pişman olacaksınız.
Ama iş işten geçmiş olacak.
Ben çoktan gitmiş olacağım.
Beni bulamayacaksınız.

Artık manipülatif insanların tuzaklarına düşmek yok.
Sizin sayenizde hayatın kitabını okudum ben.
Kimse bana masal anlatmasın artık.
Gerçek yüzlerinizi gördüğümde.
Nasıl çirkinleştiğinizi bu gözlerle gördüm ben.

İstediğiniz kadar maske takın.
Ben gerçek niyetinizi gözlerinizden anladım.
Derler ya, “gözler yalan söylemez.”
Aynen öyle.
Ben kimsenin gözlerine boşuna bakmam.

Bu yaşıma kadar tek başıma tutundum hayata.
Kimsenin eli değmedi sırtıma.
Bundan sonra da değmese bir şey fark etmez.

Her yaptığımı bilerek yaptım.
Ve hiçbirinden pişman değilim.
Ne pişmanım, ne düşman.
Ama konuşmam. Asla.

Ben sizden uzakta çok daha mutluyum.
Varlığınızla yara açtınız ruhumda.
Yokluğunuzla iyileşeceğim.

Kimse bana dikenli elleriyle yara bandı uzatmasın.
Gül olsan neye yarar, dikenini batırdıktan sonra.
Allah herkese neyi hak ediyorsa.
Bu dünyada yaşatsın.
Kim kime zarar verdiyse.
Bir gün o zararı yaşadığında.
İncittiği insanı hatırlasın.

Şükürler olsun ki hâlâ iyi kalabildim.
Bu kurtlar sofrasında, kendi köşemde.
Bırakın şimdi kötüler birbirini yesin.
Artık zerre umurumda değil.

Yaşattınız.
Şimdi yaşıyorsunuz.
Bana çektirdiniz.
Şimdi çekme zamanı.
Ne haliniz varsa görün.
Ama benden uzakta olun.
Allah’a havalesiniz.
Gözümden de, gönlümden de ırak olun.