Gerçek sandığım yalanlar Şiiri - Ali Admış

Ben aslında bugüne kadar kimseyi sevmedim. Ama sevdiğimi sandım. Çoğu insana birçok kez şiirler yazdım. Sevdiğimi düşündüğüm insanları, sözde sevdiklerim sandığım insanlarla paylaştım. Hatta bazılarına şarkı bile yazmışımdır. Kısacası onların beni sevdiğini, benim de onları sevdiğimi sandım. Aslında hayatım “sanmaklarla” geçti.
.
Kimine inandığımı, güvendiğimi; kimine üzülüp kırıldığımı; kimine gönlümü verdiğimi; kiminin bana gönlünü verdiğini sandım. Tüm bu duyguları yaşadığımı sandım. Şöyle dönüp baktığımda hayatıma, ben aslında hiçbir şeyi yaşamadığımı fark ettim. Sevmek, sevilmek eğer buysa, ben hiç o duyguları tatmamışım.
.
Ya yaşadığım hayat yalandı ya da içindeki insanlar bir tuhaftı. Belki de tuhaf olan benimdir. Sanırım yaşadığım tek gerçek bu çelişkilerdir. Ama söylediklerim bile şüpheli… Hangisi gerçek, onu bilemedim. Zaten beni tanıyanlar benden daha çok emindi. Bir de “seni senden iyi tanıyorum” diyenler var. Bir insanı kendisinden daha fazla nasıl tanıyabilir ki bir başkası?
.
Herkes buzdağının görünen tarafına bakıyor. Ama o buzdağının kendisi olan kişi, neresi soğuk neresi sıcak en iyi kendisi bilmez mi? Neyse… insanlar bu konularda uzman olmuş. Ben cahil kalmayı tercih ediyorum. Evet, önyargılıyım bu insan iyi derken; ama bir o kadar da çekingenim bu insan kötüdür diyemem. Belki de bu yüzden hep zarar gören tarafta oldum.
.
Aslında gerçek şu: Onlar kötüydü. Peki ben çok mu iyiydim? Kimseye zarar vermedim. Kimseye umut verip de yarı yolda bırakmadım. Hatta belki de hiç umut vermedim. Onlar konuştu, bana mantıklı geldi ve kabul ettim. Çok iyi “hayal pazarlayanlarla” tanıştım. Aslında hayal değil, yalan demeliyim. Yalanı o kadar inandırıcı anlatıyorlardı ki, inanmamak elde değildi.
.
Evet, bir de bu var bende: İnsanlara körü körüne güvenmek. Ama daha kötüsü şu; güvenirken bile kafamda binlerce senaryo kurmak. “Şöyle de olabilir, böyle de olabilir…” diye her ihtimale kendimi hazırlamak. Ben zaten sıfırdan başlamaya alışmışım bu hayatta. Birçok hayattan, “benim yokluğum kimseyi eksiltmez” diyerek çıktım. Ama ne hikmetse hep suçlu ben oldum.
.
Oysa ben suçlu aramadım. Çünkü onların suçlu olması bana hiçbir şey kazandırmıyordu. Zarar zaten bana olmuştu. Hem suçlu olsalar ne olur ki? Bu dünyada kim gerçekten cezasını çekiyor? Hepsi hayatına devam ediyor. Ben ise çoğu zaman haklı olduğum hâlde bile “acaba haksız mıyım?” diye düşündüm. Ve bunu bile yaşattılar bana.
.
Sevgiyi, aşkı, dostluğu, samimiyeti, içtenliği; aileyi, babayı… Hiçbirini tam anlamıyla yaşamadım. Yazsam daha çok yazarım ama uzatmanın anlamı yok. Yaşamadıklarım, yaşadıklarımdan çok daha fazla.
.
Şimdi ben bu duruma üzülmeli miyim, yoksa mutlu mu olmalıyım, onu bile bilmiyorum. Ne yapmalıyım? Sevinmeli miyim? Ağlamalı mıyım? Yoksa hiçbir şey olmamış gibi devam mı etmeliyim? Gerçekten bilmiyorum.
.
İnsanlara sorsam, elbette fikirleri olur. Ama çok fikir veren, az yaşayan insanlar tanıdım. “Ah vah” diyenler, “ben yapamadım sen yap” diyenler, “sende olan bende olsaydı” diyenler… Konuşurlar ama yaşamazlar. Çoğu insan dinlemez bile; sadece hatanı bulmak için bakar. “Şurada yanlış yapmışsın, keşke böyle olmasaydı…” der. Herkes bir açığın peşinde.
.
Kimse senin iyiliğinle ilgilenmez. İşine gelen tarafıyla ilgilenir. Ben de bu yazıyı yazdım. Kimisi beğenecek, kimisi eleştirecek, kimisi de kendini üstün görecek. Ama gerçek şu: İnsanlar anlatmakla bitmez.
.
Bu yüzden uzak olsun bana insanlar. Yasak olsun bana böyle varlıklar. Dostum olsun beni Yaradan ve tüm hayvanlar. Çünkü beni bir tek Rabbim ve o sessiz canlar anlar.