Ahmet Hani Şiirleri - Şair Ahmet Hani

Sessiz yanıram ağlayıram feryadı yoktur
dünya yığışa bir yere sensiz dadı yoktur
Tez gel geleceksen، ölür aşıq، göreceksen
Ahmed toz olubdur،yok olubdur،adı yoktur

Yağmurlu bu sensiz havada ıslanıram ben
Esdikce yel ancak közerib hey yanıram ben

Elden gedib o gözleme day gelmeyecektir
Ağlım deyir amma yüreğimle danıram ben.

Yüzü
sabahın sisinde
kaybolmuştu
sonbaharın son dalında
asılı kalmış

ses.
Nefes , nefes.
Nefes sesi.
Bulutlar kara,

Kar sessizce yağar ,
Ve sessizce eriyor .
Mum sessizce yanar ,
Ve sessizce eriyor .
Karanlık bir gecede
karlı bir havada

Ağaçların dalları
ağır karın altında dayanıyor.
Kökler
kış uykusunda sessizce dinleniyor.
Pencereler

Sonbahar,
renkli ve soğuk elleriyle
uzak ovaya
bir yaprak bırakır
her yaprak,

pencereler
Çocukluğumuz boyunca
Dağa, bahçeye, nehre
gerçek mavi Gök yüzüne
bakıyorlardı.
yoldaşlık gerçek idi.

Yolun tam ortasında duruyorum,
Saçlarıma tipi gibi yıllar yağmış,
ve daha gelmemiş yıllar,
tanımadığım kuşlar gibi
başımın üzerinde

İnsan,
zamanın kıvrımlarında,
korku zindanlarından geçti;
duvarları kemikten zindanlardan,
tavanları sessiz çığlıklardan.