Son Satır Şiiri - Ahmet Hani

Ağaçlar,
ateşten geçmiş
yanık gölgelerdi.

Bombalar,
ölümün tohumlarını
şehrin sokaklarına
serpiyordu.

Bum...
Bum...
Bum...

Her patlamayla
bir çocuğun kalbi
sonsuza dek susuyordu.

Kanlı elleriyle
bir anne,
demirin ve betonun
kızgın enkazı altında
çocuğunun adını
haykırıyordu.

Dumanın,
külün
ve yanık kokusunun arasında
geriye yalnızca
bir defter kalmıştı;
yanmış,
yarı yanmış,
parçalanmış.

Kül kokan rüzgâr,
kömürleşmiş sayfalarında
dolaşıyor,

kopmuş harfleri
şehrin sessizliğine
savuruyordu.

gözyaşları,
kararmış satırların üzerine
birer birer
düşüyordu

son satırda,
titreyen bir çocuk yazısıyla
şunlar kalmıştı:

«Anne,
birkaç güne
bahar gelecek...
O zaman
sana
çiçek toplayacağım.»