Son Yıldızın Nabzı Şiiri - Ahmet Hani

Gecenin dinginliği
vahşi patlamalarla çöktü.
Barut kokusu
gri göğü yarıp geçti,
rüzgâr
ölü ışığın kırık parçalarını
korumasız sokaklara savurdu.
Ay,
yanmış bulutların mezarına gömülmüştü.
Yıldızlar ise
dünyanın son nefesine tanıklık eder gibi
titriyordu.
Ağır karanlığın bağrında,
yanan bir evin enkazı altında
yaralı bir baba diz çökmüştü.
Elleriyse kanayan zamanın pençesi gibi
toprağı ve demiri kazıyordu.
Her taşı ölümün ağzından koparıyor,
sanki dünyanın bir parçasını
yeniden hayata döndürüyordu.
Çatlamış dudakları arasından
fısıldıyordu:
“Neredesin… canımın canı…”
Sokak,
yıkılmış duvarların hıçkırıklarıyla doluydu.
Gökyüzü ise
duman ve küller arasında
kesik kesik nefesini
viranelere bırakıyordu.
Yıkıntının derinliğinde
titrek bir sıcaklık
parmaklarına değdi.
Ne umut vardı, ne son.
Sadece,
bu sessiz külün içinde
sönmek istemeyen
son bir yıldızın nabzı atıyordu.