Sonbahar Öyküler 1 Şiiri - Ahmet Hani

Sonbahar
Ağır ağır,
hüzünlü bir bakış gibi
zamanın yüksek doruklarından
yeryüzüne indi.

Köyün sisli dağ yamaçlarına süzüldü,
yorgun ağaçların titrek dallarına kondu;
köy,
sonbaharın kızıl akşamında
derin bir sessizliğe gömüldü.

Yapraklar,
tabiatın ince, kırılgan nakışları,
her esen rüzgârla
bir veda türküsü söylediler.

Toprak ise,
Bu ebedî ve şefkatli ana,
onları
sıcak, karanlık bağrına bastı.
Ve toprağın derinlerinden gelen
o kadim, ıslak solukta,
gece ağırlaşırken,
yapraklar
baharı rüyalarında taşıyarak
uykuya daldılar.