Ay,
gecenin gümüş yarığından
onun kapkara gözlerine düşüyordu.
Kadifemsi tarlaların sessizliğinde,
pencereler
Çocukluğumuz boyunca
Dağa, bahçeye, nehre
gerçek mavi Gök yüzüne
bakıyorlardı.
yoldaşlık gerçek idi.
Belim sındı büzüldü sən gedəndə ,
Gözümdə yaş düzüldü sən gedəndə .
Dönüb baxdın gülüm qəlbim dayandı ,
Ürək məndən üzüldü sən gedəndə .
Onun için duvarlar
Hapishane barları idi
Pencere gecenin karanlığına bakıyordu
Uzaklardan ses gelmiyordu
Gecede yıldız yoktu
Bakışları gecenin karanlığının esiriydi.
Bazen bahardan
Bir zaman sonbahardan
Ekmek ve buğdaydan
Bazen hapishaneden
gündüz ve gece
Ay ve güneşten
senin siyah gözlerinden
Hüzün akıyor
Ağrı filizleniyor
Ve sen dünya tarlasından
yalnızca üzüntü biçersin...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!