Ahmet Hani Şiirleri - Şair Ahmet Hani

İnsan,
zamanın kıvrımlarında,
korku zindanlarından geçti;
duvarları kemikten zindanlardan,
tavanları sessiz çığlıklardan.

Tarih kanla başladı
başlangıçtan beri
Kanla başladı
Katil olmak
utanç verici
Kardeşinin alnında .

geceydi
At nallarının sesi
Havaya sarılmıştı
Ve kılıçların sesi
Şehrin huzurlu uykusunu bozdu .

Taşın
Sesi
Nefesi
Duygusu
Yoktur .
Bunu

çaydan su axır gedir
güneşe baxır gedir
bir bele daş qayadan
yol tapır axır gedir.

Çamur duvarının yanında
Tahta bir sandalyede oturuyordu
Asası iki el arasında
Onu sıkı tuttu
Çenesini bastona dayamıştı
gözlüklerin üst kısmından

Umuttan Bir Yürek Titremesi
Dumanla boğulan bu şehirde
ses,
korna gürültülerinin arasında
yavaşça tükeniyor.
Gri bulutlar

üreyin sözü var
sözün üreyi.

ürek üreyi sevse
sözler qucaqlaşarlar:

qaranquşlar qanadlanırlar
üreyim üzülür
gözlerim dolur.
ne olardı
üreyi yoxa olmasaydım.

uzaklığın bulutları
sessizce ağlıyor.
Yalnızlık,
toprağın çatlamış bağrında
yavaş yavaş kök salıyor,