Ahmet Hani Şiirleri - Şair Ahmet Hani

ses.
Nefes , nefes.
Nefes sesi.
Bulutlar kara,

Odamda,
yalnızlığımın yanında oturuyorum;
sessizlik,
ince bir deri gibi
dünyanın üzerine gerilmiş.

Kar sessizce yağar ,
Ve sessizce eriyor .
Mum sessizce yanar ,
Ve sessizce eriyor .
Karanlık bir gecede
karlı bir havada

Ağaçların dalları
ağır karın altında dayanıyor.
Kökler
kış uykusunda sessizce dinleniyor.
Pencereler

Ay,
gecenin gümüş yarığından
onun kapkara gözlerine düşüyordu.

Kadifemsi tarlaların sessizliğinde,

Sonbahar,
renkli ve soğuk elleriyle
uzak ovaya
bir yaprak bırakır
her yaprak,

pencereler
Çocukluğumuz boyunca
Dağa, bahçeye, nehre
gerçek mavi Gök yüzüne
bakıyorlardı.
yoldaşlık gerçek idi.

Yolun tam ortasında duruyorum,
Saçlarıma tipi gibi yıllar yağmış,
ve daha gelmemiş yıllar,
tanımadığım kuşlar gibi
başımın üzerinde

Bu eski yaradır
Kalbimde Kalmış .
İç çekerek
taze oluyor
Yara derin ve ölümcül
tuz serpme

Öncelikle
seni hikayelerden anladım
Kazılan dağlardan
çöllerin deliliğin den
Gözlerin yağmurundan