Ahmet Gürkan Şiirleri - Şair Ahmet Gürkan

Kırgınım..
Bir daha gelmeyecek olan ömre..
Onu ziyan eden gönlüme…

Kırgınım..
Zamanı hoyratça savuran ellerime,

Gözlerinin kıyısında biriken o son bakış,
Düşerken toprağa, bahar sönmüş gibi.
Bir veda değil bu, sessizce bir akış,
Sanki ömrün en güzel sayfası bölünmüş gibi.

Dışarıda rüzgâr, dünden kalma bir sızı,

Yolların kesiştiği o tozlu köşede,
Zamanın sustuğu bir durak var şimdi.
Tabelası eskimiş, boyası dökük,
Gelenin çok, gidenin az olduğu yerdir burası.
​Banklarda biriken anılar;
Hiç açılmamış mektuplar gibi ağır.

Bugün;
Yıllar önce unuttuğumu sandığım
Bir kokuyu duydum.
Eski bir pencerenin perdesinden sızar gibi.
Boğazım düğümlendi, Yutkundum..

Mavi Bir Düş

​Mavi severim ben;
Önce gökyüzünün sonsuzluğunda ararım huzuru,
Sonra bir martının kanadında çırpınan denizi...
Hiç bitmeyecek bir yolculuk gibidir bu renk,

Zamanın eleğinden geçirdim heybemdekileri,
Hangi yük benim, hangisi emanet; şimdi bildim.
Dizlerimde dermanın değil, sabrın izi var,
Ben bu yola artık sadece kendim için geldim.

​Rüzgâr sert esince kırılırdım eskiden,

Ben sana ellerini nasıl ısıtacağını anlattım,
Sen benim içimi buz gibi bırakıp gitmeyi seçtin.
Ben sana "biz" olmanın o eşsiz huzurunu verdim,
Sen bana "ben" olmanın en ağır yalnızlığını öğrettin.
​Şimdi her sevdaya bir ihtiyatla bakıyorsam,
Her sıcak gülüşün altında bir uçurum arıyorsam,

Bir gün sessizce çekildiğimde kıyıya,
Ne mermer bir taş dikin, ne de bir isim.
Sadece papatyalar serpin tozlu toprağıma,
Onlar anlatsın, yarım kalan her ne varsa.
​Gelen kuşların kanadında olsun selamım,
Uzak diyarların rüzgarıyla yıkansın ruhum.

Ne kalana git, ne gidene kal derim,
Yükü kendinden ağır olanı ben bilirim.
Zira gönül dediğin ne mülktür ne de hancı,
Kendi yolunda yürümeyen, her durakta yabancı.

​Eğilip bükülmek yakışmaz asil bir sancıya,

Yine o gri bulutlar toplandı penceremde,
Nisan’ın elleri değdi dilsiz anılarıma.
Her damla bir harf oldu, düştü tozlu raflara,
Yıkayıp çıkarıyor geçmişi, saklandığı kuytulardan.

​Sokaklar ıslak, kaldırımlar birer eski ayna,