Kırık kalpler durağı Şiiri - Ahmet Gürkan

Yolların kesiştiği o tozlu köşede,
Zamanın sustuğu bir durak var şimdi.
Tabelası eskimiş, boyası dökük,
Gelenin çok, gidenin az olduğu yerdir burası.
​Banklarda biriken anılar;
Hiç açılmamış mektuplar gibi ağır.
​Raylardaki paslı sesler;
Yarım kalmış veda cümleleri.
​Geç kalmış yolcular;
Gözlerinde hala o eski ışığı arayanlar.
​Kimi elinde sönmüş bir fenerle bekler,
Kimi cebinde paramparça bir resim.
Burada saatler hep aynı meçhulü vurur,
Ne tren yanaşır bu perona, ne bir isim.
​Rüzgar eserken savurur dökülen yaprakları,
Her yaprakta bir vazgeçiş, bir sızı saklı.
Kırık kalpler durağı burası,
Unutma;
Burada beklemek,
en uzun yolculuğun kendisi...

Ahmet Gürkan