Kırık Kalpler Durağı

Bir durak var şehrin en sessiz köşesinde,
Adı konmamış ama herkes bilir yerini.
Otobüsler uğramaz, taksiler geçmez önünden,
Sadece yorgun adımlar bırakır izini.

Bankları boş, tabelası paslı,
Yine de dolup taşar her akşamüstü.
Gelenlerin cebinde yarım kalmış cümleler,
Gidenlerin gözünde sönmüş bir umut.

Burada saatler farklı işler,
Dakikalar değil, hatıralar sayılır.
Bir sigara dumanı gibi dağılır sözler,
Ve her nefesle biraz daha azalır.

Kırık kalpler durağında bekleyenler,
Ne gidecek yeri vardır ne dönecek evi.
Sadece aynı şarkıyı mırıldanırlar usulca:
“Belki bir gün... belki bir gün...”

Ama bil ki bu durakta kimse yalnız değil,
Herkesin omzunda aynı yükün ağırlığı.
Ve bazen bir yabancı dokunur koluna,
Anlarsın ki acı da paylaşınca hafifliyor.

Son otobüs geçtiğinde gece yarısı,
Durak yine boşalır, ışıklar söner.
Yarın yine gelir kırık kalpler,
Çünkü iyileşmek için önce durmak gerekir.

Sen de uğra istersen bir gün,
Belki senin de kalbin dinlenir orada.
Kırık kalpler durağı derler adına,
Ama aslında adı yeniden başlama noktası.