Kıyıda Zaman Şiiri - Muhammet Salih Zengin

Deniz kendi nefesini unutmuş gibi durgun
Sahilde bir bank üzerinde eksik kalmış bir ceket
Martılar çoktan çekilmiş ama tuz hâlâ havada
Adını bilmeyen bir rüzgar dolaşıyor aramızda

Biz zamanı hep ileride sandık
Oysa zaman bir vapur düdüğünde
Geri döner
Bir çocuk gülüşü kalır bazen iskelede
Birde hiç söylenmemiş cümlelerin ağırlığı

Güzel olan açıklanmak istemez zaten güzeldir
Ve bir bakış yeter seni etkilemeye
Hakikat bağırarak gelmez ama
Gecenin ortasında sessizce oturur yanına

Sen yürürsün şehir seni izler
Işıklar suya düşer kırılır yeniden toplanır
Ne kaybettik ne bulduk hepsi aynı denizde
Ve deniz hiçbirini unutmaz