Kırık Bir Saat Gibi

Zamanın dişleri arasında sıkışmış bir an var,
Adını koyamadığım, ama her nefeste büyüyen.
Gözlerimde eski bir şehir yanıyor,
Sokakları seninle dolu, kaldırımda ayak izlerin var.

Bir kuşun kanadına takılıp uçmak isterdim,
Uçurumların kenarından geçip,
Düşmeden önce tuttuğun elin sıcaklığını hatırlamak için.
Çünkü insan en çok kaybettiği yerde öğreniyor sevmeyi.

Yaralarımız harita gibi bedenimizde,
Her çizgi bir yolculuk, her iz bir hikaye.
Ve ben hâlâ o hikayenin ortasında duruyorum,
Ne geri dönebiliyorum, ne de ilerleyebiliyorum.

Belki de güzellik budur:
Eksik kalmak, tamamlanmamak,
Ve yine de sabaha kadar umutla beklemek.
Bir gün gelir de kırık saatimiz yeniden çalışırsa,
O zaman anlarız ki, bütün bu suskunluklar
Sadece birbirimizi daha iyi duymak içindi.