Söndürün tüm ışıkları,
bırakın ay kalsın,
Madem şehir sustu,
bırakın dertler yansın.
Ben bu vaktin sahibi,
bu sessizliğin diliyim;
Sol yanıma sinen gül kokusu
Yazdığım, okuduğum şiirlerin konusu..
Karanlık gecelerimin aydınlık kuytusu,
..............Sensin...
Sen benim Herşeyimsin...
Sen gecelerde
mışıl mışıl uyurken
Bir adam vardı
Sabahlara kadar
sessizce seni izleyen
Baş ucunda bekleyen.
Vakit akşamın son demi,
Merhaba koyu karanlık..
Merhaba yalnızlık..
Gözlerime vurdu sensizliğin nemi,
Buruk acılar kapladı tüm bedenimi..
Gözlerin, fırtınadan kaçan gemilerin sığındığı bir liman,
Gülüşün, kurak toprakları yeşerten o ilk nisan yağmuru.
Sana bakmak, zifiri karanlıkta kutup yıldızını izlemek gibi;
Öyle sarsılmaz, öyle parlak ve öyle yol gösterici.
Sesin, kulaklarımda yankılanan en eski, en huzurlu senfoni,
Varlığın ise ruhumun kış ortasında bulduğu o saklı güneş.
Alnımda akşam gölgeleri
Gözümde sabah yorganı
Bir çay bardağı dumanında
Isınmaya çalışır sensiz gönlüm..
Penceremde asılı kalmış bulutlar
Sana biriktirdiğim cümleler var,
Dudağımın kıvrımında donup kalan...
Hani o her zaman sorduğun,
"Neyin var?" dediğin o boşluk var ya;
İçine düşsem, elimi tutar mısın?
Bu akşam,
Yine eski bir sandığı açtım;
Çatlak bir fotoğraf düştü yere.
Toz kalktı...
Sanki yıllar havalandı odanın içinde.
Parmak uçlarımda,
Bazen bir Şiirin Omzuna yaslanır
Ve sessizce ağlarsın
Kelimeler mendil olur
Mısralar birer Liman
Dünyanın gürültüsü kapıda kalır o an
Yalnızlığın yükünü sadece bir kafiyeye bırakırsın
İçinde çocukluk düşlerimin gezdiği
Bir şiirle örtün üzerimi.
Dizleri kanamış masallardan geçeyim,
Cebimde bilyeler,
kalbimde uçurtmalar,
Zamanın tozunu silkelesin salıncaklar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!