Kırgın Mevsim Şiiri - Ahmet Gürkan

Gözlerinin kıyısında biriken o son bakış,
Düşerken toprağa, bahar sönmüş gibi.
Bir veda değil bu, sessizce bir akış,
Sanki ömrün en güzel sayfası bölünmüş gibi.

Dışarıda rüzgâr, dünden kalma bir sızı,
Süpürüyor avuçlarımdan kalan tozları.
Gökyüzü bile unutmuş o tanıdık yıldızı,
Kime bıraktın içindeki o masum yazları?

​Belki de sevda, bir kuşun kanadında,
Uçup gitmekmiş hiç bilmediğin diyarlara.
Adın kalsın diye dudaklarımın tadında,
Sığınıyorum artık o iyileşmez yaralara.

Ahmet Gürkan