Menzil Şiiri - Ahmet Gürkan

Zamanın eleğinden geçirdim heybemdekileri,
Hangi yük benim, hangisi emanet; şimdi bildim.
Dizlerimde dermanın değil, sabrın izi var,
Ben bu yola artık sadece kendim için geldim.

​Rüzgâr sert esince kırılırdım eskiden,
Şimdi esintinin serinliğine açıyorum göğsümü.
Kavgaları geride bıraktım, dünü dünde,
Bir gülüşe sığdırdım ömrün en zor düğümünü.

​Ne gidenin boşluğu korkutur beni,
Ne de gelmeyenin o soğuk sızısı...
Yalnızlığın kıyısında kurdum soframı,
Elimde bir kadeh huzur, alnımda vuslat yazısı.

​Yavaşladı adımlarım, telaş bitti nihayet,
Toprakla dertleşiyor her basışta ayaklarım.
Kalan her nefes bir ödül, her an bir hikâye,
İnşallah ben bu ömrü neşeyle, sükûtla tamamlarım...

Ahmet Gürkan