Ahmet Coşkun Şiirleri - Şair Ahmet Coşkun

Üç fidan

Onlar ki darağacında kuştular
Güvercin olup göklere uçtular
Ömrümüzün solmayacak gülleri
Ölüm ki gülüm özgürlük muştular

ulan çarkı çürük felek
sana minnet eden namert
ben gidiyom dağlar benim
kime versen ver sen servet

Umma gönül

Aşkın dergahı elem
Kırılır yazamaz kalem
Her daim gönül e ferman
Sunma gönül sunma gönül

Unutama

Sevdin mı demiyorum hatıralar incinir
Gel yaralarımızı deşip dokunmayalım
Aya mehtaba yattık terli toprak gücenir
Rüzgardı esti geçti artık yakınmayalım

Unuttum ben

Gönlümün kapıldığı bahar yalan
Daha kimseye etmem aşkı ilan
Sende var git ey kara gözlü ceylan
Sevmeyi sevilmeyi unuttum ben

Unuttun mu

Bahar gelmiş bağlar süslenmiş
Bülbül konmuş dalda dillenmiş
Ses ver sese canım sevdiğim

Usandım

Zemheri basmışken fakirhanemi
Yaza kanat çırpan kuştan usandım

Usandım be gönül

Nice güzellere çeşni çemberim
Sohbetinde şahmarana rehberim
Yetmiş düvel sana güzel ararım
Gönül sana göre yâr bulamadım

Uslanmadın be gönül

Ey gönül deli gönül divane gönül
Dön yaşadığın kedere gama gömül
Sönmez mi içinde yanan ateş alev

Üstüm başım bela

bana bulutlardan yağmur gelmez