Ahmet Coşkun Şiirleri - Şair Ahmet Coşkun

Vay vay gönül

Kolaçan etme artık şu meydanı
Dudakdeğmez güzellerin gerdanı
Sarhoş eder çöle salar sevdanı
Aşk meclisinden öte kay kay gönül

Vay vay gönül

Dağ gibi sokuldun çöktün soluma kay kay gönül
Döndün bütün yükü yükledin bana vay vay gönül
Yanıp yanıp söndün bütün suç bana say say gönül

Vız bana

Geldim geleli şu fani dünyaya
Kalmadı boyandım her türlü boya
Birde ben olayım ya doya doya
Kaderdir dediler değmem cız bana

Vurdum dağlara

bir hal oldu bana bilmem nedeyim
nere gitsem derdim kime deyeyim
bir ateş yanıyor sönmez neyleyim
yar koynumda yanar şu deli sevda

Sen beni sev

gün bir başka aydınlanır
güneşe pervane kainata
ağaçlar çiçekler renkle tabiata
deniz mavisi gökle cirit atar

Sen beni sevince

bir güneş doğuyor pürüzsüz gökte
dağların şavkı vuruyor düze ovaya
bağlar gül doluyor çiçek her yerde
sen beni sevince bir başka güzel

Sen beni sevsen

Yol bulur aşarım kaf dag neresi
Derim buldum işte gönül perisi
Gözlerin mavisi saçın sarısı
Alıp cennete götürür insanı

Sen ben ve kahve kokusu

Kahvenin köşesinde
Elimde kahve fincanı
Güne hayıflanıp kaldım
Kulağımda su gürültüsü sesler

Sen bizim oraları bilmezsin

İlkbaharda çimenler gökkuşağına dönüşür
Mavi mi gözünün alabildiğine mavi
Sarı mı gözünün alabildiğine sarı
Ve kırmızı

Sen bütün baharlara bedelsin

Hiç sarışın sevgilim
Olmadı, olmamıştı
Hele yeşil gözlüsü
Sarışın yeşil gözlü