Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Sevmenin sınırı yoktur,
Sev sevebildiğin kadar.
Sözde sevdim diyen çoktur,
O kadar da sevmeyen var.

Seviyorum demek yetmez,

Berrak, mas mavi bir gökyüzü,
Pırıl pırıl güneş,
Yemyeşil bir vadi,
Rengarenk çiçekler.
Papatyalar gelincikler,
Vızıldayan arılar, nazlı kelebekler.

Ömrümüzün hitamında, hazan mevsimindeyiz,
Zaman su gibi akıyor, biz onun peşindeyiz.
Saçımıza ak düşse de, inadına zindeyiz,
Anılarda kaldı artık, bizim için nevbahar.

Aynalar gerçekçidir, her zaman doğruyu söyler,

Gücü ile övünenler,
Zekasına güvenenler.
Dünyanın en zeki bilim adamları,
En ünlü biyologları.
Sözde bir çok şeyi bilirsiniz.
Daha doğrusu,

Nazar kıldım şu dünyaya
Hem güneşe hem de Ay'a
Hepsinde bir intizam var,
Benzemiyor rastlantıya.

Nazar kıldım bulutlara

Yoksulu arayıp, buluyor musun?
Sıkıntısı nedir, soruyor musun?
Ona üç beş kuruş, veriyor musun?
Vermiyorsan kalbin, pas tutmuş senin.

Komşunla diyalog, kuruyor musun?

Verilen, maaşı alan,
Ne uzayan, ne kısalan.
Yan gelire, mecbur kalan,
Sen öğretmen, değil misin?

Çocukları avutursun,

İnsanlık alemi, can çekişiyor,
İnsanı anlayan, insan kalmamış.
Suçluluğu kimse, kabul etmiyor,
Yüzler kızarmıyor, haya kalmamış.

Dünyaya şöyle bir, nazar eyledim,

Küçükken sen beni okşar severdin,
Benim oğlum asker olacak derdin.
Beni hep korudun kol kanat gerdin
Sen bana rabbimin lütfusun anam.

Oğlun asker oldu ne mutlu sana

Vekil oldun diye, fazla kasılma,
Sonra kendin kaybedersin vekilim.
Şu çalıyı tepesinden asılma,
Millet ile uyumlu ol vekilim.

Meydanlarda nutuk atma boşuna,