Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Ömrümüzün hitamında, hazan mevsimindeyiz,
Zaman su gibi akıyor, biz onun peşindeyiz.
Saçımıza ak düşse de, inadına zindeyiz,
Anılarda kaldı artık, bizim için nevbahar.

Aynalar gerçekçidir, her zaman doğruyu söyler,

Nazar kıldım şu dünyaya
Hem güneşe hem de Ay'a
Hepsinde bir intizam var,
Benzemiyor rastlantıya.

Nazar kıldım bulutlara

Berrak, mas mavi bir gökyüzü,
Pırıl pırıl güneş,
Yemyeşil bir vadi,
Rengarenk çiçekler.
Papatyalar gelincikler,
Vızıldayan arılar, nazlı kelebekler.

Sevmenin sınırı yoktur,
Sev sevebildiğin kadar.
Sözde sevdim diyen çoktur,
O kadar da sevmeyen var.

Seviyorum demek yetmez,

Birkaç sözüm var sana, beni dinlersen eğer,
Sayılı günler kaldı bak, okulun bitmesine.
İşte mezun oluyor, okuldan ayrılıyorsun.
Belki karşılaşırız seninle yine,
Başka bir zaman diliminde.
Gözlerimin önünden, gitmez hala,

Yoksulu arayıp, buluyor musun?
Sıkıntısı nedir, soruyor musun?
Ona üç beş kuruş, veriyor musun?
Vermiyorsan kalbin, pas tutmuş senin.

Komşunla diyalog, kuruyor musun?

Sınırını bilenlerin,
Ben acizim diyenlerin,
Hakka boyun eğenlerin,
Sırtı yere gelmez imiş.

Masivayı silenlerin,

İnsanlık alemi, can çekişiyor,
İnsanı anlayan, insan kalmamış.
Suçluluğu kimse, kabul etmiyor,
Yüzler kızarmıyor, haya kalmamış.

Dünyaya şöyle bir, nazar eyledim,

Verilen, maaşı alan,
Ne uzayan, ne kısalan.
Yan gelire, mecbur kalan,
Sen öğretmen, değil misin?

Çocukları avutursun,

Küçükken sen beni okşar severdin,
Benim oğlum asker olacak derdin.
Beni hep korudun kol kanat gerdin
Sen bana rabbimin lütfusun anam.

Oğlun asker oldu ne mutlu sana