Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Ağacın kalitesi belli olur özünden
İnsan-ı kamil olan anlaşılır sözünden

Mürur-u zamana uğramış sevgiler,
Ne seven kalmış, ne sevilen.
Duygular tükenmiş,
Dostluklar sümen altı,
Hedef yok, amaç yok.
Renk yok, koku yok, tat yok,

Savaşan da insan, barışan da,
Ölen de insan, öldüren de.
Dünyayı mamur eden de insan,
Yaşanmaz hale getiren de.

Çöpe ekmek atan da insan,

Sevginizi gizlemeyin söyleyin,
Sevgi vardır mayasında herşeyin.
Düşmanlığa hiç müsade etmeyin,
Husumete vaktiniz yok erenler.

Allah için sevin sevdiğinizi,

abur cuburla doldurmuşsun beynini,
hani, nerede vaz geçemeyeceğin,
uğrunda öleceğin ideallerin?
nerede düşüncelerin, prensiplerin,
olmazsa olmazların nerede?
yiyip içip eğlenmek mi,

Kim verdi sana gören gözü duyan kulağı,
Kim verdi tutan eli yürüyen ayağı,
Söyler misin kim verdi?
Belli ki veren çok cömert
Kim verir ki bila ücret
Kim verdi sana gücü kuvveti

Tarih, şöyle kaydeder,
İnşasına başladı, Davut peygamber,
Ömrü yetmedi,
Tamamladı Süleyman der.
Denis Ruhan, onu yakmak ister,
Terörist Meir Kahane,

Ezan neden Türkçe değil,
Arapça okunuyormuş?
Tut ki, Türkçe okundu,
Cemaat çoğalacak mı,
Camileri doldurup,
Sokaklara taşacak mı?

rotasını şaşıran insanlık,
karanlıkta bocalarken.
önünü göremiyor,
nereye gideceğini bilmiyordu.
kız çocukları diri diri,
kızgın kumlara gömülürken,

Çareler bittiği,
Vadeler yettiği zaman,
Kaçmak istesen de,
Kaçamazsın ki.

Güneşin battığı,