Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Bu ülke, bu topraklar bizim,
Biz, bu topraklarda doğduk.
Bu topraklarda büyüdük,
Bu topraklarda yetişen,
Gıdalarla beslendik.
Kimse bu toprakları,

Protokol,
Bir nevi okul,
Siyaset okulu.
İcazet makamı.
Büyük hatiplerin,
Yetiştiği mekanlar.

Masal ile geçti, güzelim yıllar,
Bize gerçekleri anlatmadılar.
Bir biri ardınca geldi masallar,
Haliyle masalcı bir toplum olduk.

Kaf dağını bize ezberlettiler,

Dünya dedikleri, oyun eğlence,
Sen de yaşa, biraz onu gönlünce.
Kutuluş yok, artık ecel gelince,
Yolculuk var birgün, sakın unutma.

Dünya dedikleri koca bir yalan,

Güneş herşeyi yakıp kavurunca,
Susuzluktan çatlayan toprak,
Nasıl beklerse yağmuru,
Ben de seni öyle bekleyeceğim.

Bülbül gülden ayrı düşünce,

Haydi dostum aç gözünü,
Doymayan, o aç gözünü.
Aç da seyret gökyüzünü,

Aya Güneşe yıldızlara bak,
Yağmur nasıl da ağıyor sağnak sağnak.

Ortalıkta dolaşarak, ben şairim diyorsun,
Başkasını beğenmiyor, büyüklük taslıyorsun.
Zeka yaşı gelişmemiş, çocuğa benziyorsun,
Hedefimde kimse yoktur, dileyenler gocunsun.

Şiir yazmak bir sanattır, var mı bundan haberin,

Yarın, öbür gün,
Birgün önce, birgün sonra,
Ne farkeder?
Mutlaka birgün.
Dünyada ne yaptınız diye,
Sorulacak.

Mecnun'a Leyla'sı,
Dünya güzeli,
Sen benim için,
Leyla'dan da güzelsin.
Leyla, seni bir kez olsun görseydi,
Düşüp bayılırdı kıskançlığından.

Dediler benziyor, güneşe aya,
İstemem benzeme, insan ol yeter.
Kervanı kaçırır, kalırsın yaya,
Bence sen sadece, insan ol yeter.

Benziyor dediler, kırmızı güle,