Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Bilmiyor, haydi anladık da,
Bilmediğini de, bilmiyor zavallı.
Keşke, bilmediğinin bilincinde olsaydı
Her şeyi ben bilirim diyor
Kendini, akıllı sanıyor
Katıksız ukala!

gökyüzünde özgürce,
kanat çırpmakta olan kuşcağız,
yorgun mu, aç mı susuz mu bilinmez.
Süzülerek aşağı iner,
karşısına bir kilise çıkınca,
pencereden içeri dalar.

Ey gözleri kapalı,
Eceline koşan adam.
Nereye koştuğunun farkında mısın?
Uçurum var önünde,
Haberin olsun.
Aç artık gözlerini,

Ah o fazlalıklar,
O fazlalıklar yok mu?
Boğum boğum etler,
Depolanmış yağlar.
El aman deyip, yaka silkiyor insanlar,
Özellikle kadınlar.

Eyvah yine akşam oluyor,
İnsanlar koşturuyor.
Kimisi dükkan kapatıyor,
Kimisi, günün hesabını yapıyor.
Karına zararına bakıyor.
Kar ve zarar,

İstanbula sakın gelme,
Sıkar seni be kardeşim.
Gelenlere hiç özenme,
Harcanırsın be kardeşim.

Büyük şehir seni yutar,

Zamanlama kültürü yok dengesizin,
Yerli yersiz hareketler yapıyor.
Hayır mı, ne yapıyorsun böyle desen,
Öylesine yaptım, bir anlamı yok diyor.
Öbürü mü?
Onun da yok kültürü,

Senin de Bushlardan farkın yok ama,
Zulmetme dünyaya Barak Obama.
Senden önce Başkan olan çok ama,
Birbirinden farkı yok be Obama.

Bizde rağbet, adam gibi adama,

onları görmezlikten gelemezsiniz,
yoksa siz onları görmüyor musunuz?
görmüyorsanız,
mutlaka sizde bir sorun var.
ya başka bir gezegende yaşıyorsunuz,
ya da görme engellisiniz.

Yıllar önce girdin, benim dünyama
Bilmem ki ben sana, ne desem oğul?
Lokman gibi öğüt, veremem ama,
Biraz dinle beni, sen yine oğul.

Bin bir zahmet ile, büyüttük seni,