Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Sebeb-i vücudum, dayanağımdın,
Beni koruyan tek sığınağımdın.
Sen benim hem elim, hem ayağımdın,
Sen ağlarken,nasıl gülerim annem

Üstümü başımı temizliyordun,

Katil'e alkış tutulur mu?
Ayıptır söylemesi, bizde tutulur.
Ya hırsıza?
Hırsızın katilden ne eksiği var!
Türkiye onlarla gurur duyuyor.
Adliye önlerinde atılan slogan;

Aklın varsa ey insan uyma sakın nefsine
Boynuna tasma takar çeker seni kendine.
Bende-i nefs olanın hayatta gülmez yüzü
Fuhşiyata yaklaşma dikkatli ol sen yine

Acaba kaç kişi var nefsinden emin olan

Ölümsüzlük diye diye,
Hepsi ölüp gitmiş niye,
Yaşayanlar ölmeseydi,
İnsanlar ne halt ederdi
Orasını bilmem ama,
Kesin birbirini yerdi.

Gelmiş yunan askerleri,
Yakıp yıkmışlar her yeri
Öldürmüşler bebekleri
Bizden özür dilesinler

Sözde bizim komşumuzmuş

Dede yorgun argın,
Biraz da insanlara dargın.
Torunu hiç sormayın isterseniz,
Maşallah zeki mi zeki.
Dede; gel evlat der,
Sohbet edelim biraz seninle.

Sıcak bir yaz günü, hasat zamanı,
Ellerini öptüm anacığımın.
Gözyaşlarını sakladı benden,
Zavallı ağlıyordu, iki gözü iki çeşme.

Ayrılacaktım artık yuvamdan,

Bir gün ansızın bir yabancı,
Çıkıp geldi köyümüze
Güler yüzlü cana yakın
Neme lazım tam bir beyefendi
Mühendis imiş
Hem de yüksek olanından

Nereye baksam, sen varsın,
Televizyonu açıyorum ekrandasın.
Ya haber sunuyor, ya şarkı söylüyorsun.
Ya da yemek tarifleri veriyorsun.

Gazeteyi elime alıyorum,

Devler homurdanarak, inerken tepelerden,
Çığlık sesleri yükseldi, yeşil vadilerden.
Bir ordu çıktı, karşılarına cücelerden,
Geri istediler, topraklarını devlerden.

Cüceleri görünce, devler panik yaptılar