Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Ne devlet milletinden, ne de millet devletinden,
Et'le tırnak misali, ayrılamaz birbirinden.
Millet olmasaydı, kim kuracaktı bu devleti?
O devlet olacak ki, korusun aziz milleti.

dur! diyen azaldı,
kötülük çoğaldı,
sana ne benim yaptığım kötülükten,
hesap mı vereceğim deme
unutma ki sen ve ben,
aynı geminin yolcularıyız,

hani Allah, ruhları yaratıp;
'ben sizin rabbiniz değil miyim? '
diye sormuştu da,
onlar da;
'evet' demişlerdi,
işte o gün orada kaynaştı,

siz de görmüşsünüzdür, ekrandaki çılgınlıkları,
eğlence adı altında, yapılan o rezaletleri.
ceketine benzin dökerek, yakan psikopatları,
kırılan yığın yığın, o güzelim tabakları.
onları kırarken zevk alan yaratıkları.
biraz kullanabilselerdi, olmayan akıllarını,

Soğuk kış gecelerinde, sokakta yolda,
Düşündün mü, gariplerin hali nicedir?
Zenginin bir eli yağda, bir eli balda,
Düşündün mü, yoksulların hali nicedir?

Sağlığın çok iyi, neş’en yerinde,

Söyler misin bana,
En büyük kim?
Galatasaray!
Hayır, bilemedin, o değil!
Fenerbahçe.
Yaşasın, yine bilemedin!

Mekke'de dünyaya geldin
Hem öksüz hem yetim idin
Putlara tapmayın dedin
Gül kokulu Muhammed'im

Kabe'de putları yıktın

Kimisi öküzün altında buzağı,
Kimisi buzağının altında öküz arar.
Sokağa çıkar, herkese sorar,
Zekaya bakın akla zarar.
Sen ey öküzün altında buzağı arayan ahmak,
Yarın öbür gün, buzağı da büyüyüp öküz olacak?

Dur oğul yapma dövme o kadını o senin annen

O seni zorluk üstüne zorlukla karnında taşıdı

Sonra seni sancılarla dünyaya getirdi

Ba.. dedi ufaklık,
,Aile kalabalık
Baba sevindi,
Onunla gurur duydu

Nasıl sevinmesin ki?