Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Post kavgası bu kavgalar,
Bir kez kaptın mı postu,
Unutursun eşi dostu.
Hele bir de keseri,
Geçirirsen eline,
Yont yontabildiğin kadar.

Ata ata, tuta tuta,
Güm güm pata, güm güm pata.
Karpuz gibi, yata yata,
Büyüyecek, bu çocuklar.

Ara sıra, beni ara,

Elimde, yetki olsaydı eğer,
Sevgiden, üst ve alt geçitler kurardım,
Tüm cadde ve sokaklara.
Kalpten kalbe, sevgi taşıyan,
Uçak seferleri düzenlerdim.
Sevgi tohumları saçardım,

Kış bastırınca, tüm şiddetiyle,
Kar yolları kapatır, hayat felç olur.
Köylü alışıktır, zor şartlarda yaşamaya,
Uzun kış gecelerinde, dışarı çıkmamaya.
Kış boyunca köye, ne gelen olur, ne giden,
Hastalar doktora gidemez, ilaç bulamaz.

Asma suratını, çatma kaşını,
Feryad figan edip yolma saçını.
Bir de çekip gitme alıp başını,
Gidersen anlarsın, dünya kaç bucak.

Çirkin insan olmaz, bunu unutma,

Okul yolunda,
Duvar diplerinde,
Nerede sakin, kuytu biryer var,
Oraları mekan edinir onlar.
Okul yolundaki duvar dipleri,
İnsansız sokaklar, boş arsalar.

Günü birlik sevgiler
İnsanların hoşuna gider
Bu tür sevgiler saman alevi gibidirler.
Yanar ve sönerler
Oysa çok farklıdır müebbed sevgiler
Mahşere dek sürüp gider.

Keşke her zengin bir garibe kol kanat gerse
Yediğinden yedirse giydiğinden giydirse
İmkanını zorlasa ona bir de iş verse
O toplumda yaşayan insan mutlu olmaz mı

Güçlü olan insanlar güçsüzleri gözetse

Ne getirdinse bu dünyaya gelirken,
Yalnız onu götüreceksin, yarın giderken
Geldiğinde hiçbir şeyin yoktu,
Giderken de olmayacak,
İki metre kaput bezinden başka,
Oda nasip olursa.

Ne ayıp şeymiş, kız babası olmak
Erkek adamın erkek evladı olurmuş.
Öyle derler insanlar eskiden beri.
Ne haddine, bir annenin kız doğurmak,
Çok günahmış babayı yere bakıtmak!