Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

İnsan bu, biraz et, biraz kemik, biraz kandır,
Ondaki asıl cevher, göğsündeki imandır.

Bazen umutların tükendiğini,
Çarelerin bittiğini düşünür insan
Oysa ne umutlar tükenir ne çareler biter
İnsandır tükenen
Lakin birçoğu fakında değildir bunun.
Kah kafayı çeker kendini unutmak için

Sırtını yaslayacak, bir taş mı arıyorsun?
Hiç arama boşuna, sonra pişman olursun.
Sana eşlik edecek, yoldaş mı arıyorsun?
Hiç arama boşuna, sen onu zor bulursun.

Sana sahip çıkacak, kardeş mi arıyorsun?

Kınanıp ayıplanan, hor görülüp dışlanan,
Maskara olsun diye, hicvedilip taşlanan.
Kimsenin etlisine, sütlüsüne karışmaz,
Buna rağmen suçlanır, nedense şu müslüman

Yobazlıkla suçlanan, toplumdan soyutlanan,

Komünistler Moskova'ya,
Faşistlere ölüm dediler!
Araya politikacılar girdiler,
Korkmayın arkanızda biz varız dediler.
Sağ sola, sol sağa saldırdı,
Hayret şimdilerde ne komünist, ne faşist kaldı.

Altmışlı yıllar üzücü olaylar...
Asker darbe yapar, başvekili asarlar
Lenger şapkalı adam
Bir sağa bakar bir sola bakar
Binaenaleyh siyaset bizim işimiz der
Millet ona rağbet eder

Derslere çalışıp, kendini yormaz,
Hazıra konmayı, sever kopyacı.
Merak edip derste, bir soru sormaz,
Sınıfı beleşten, geçer kopyacı.

Akşam sınav için, hazırlık başlar,

Ev sahibi kiraya, durmadan zam yapıyor,
Köpek yemez parayı, adam ona tapıyor.
Beleşi çok seviyor, ne bulursa kapıyor.
Kiracılar olmasa, ev sahibi de olmaz

Ev sahibi sabırsız, kiracıya çık diyor,

odandaki çekyatlara,
salondaki koltuklara,
okuduğun kitaplara,
dokunduğun eşyalara,
kokun sinmiş.

keşke demek zorunda kalmasaydık keşke,
pişman olacağımız şeyleri,
hiç yapmasaydık.
konuşurken daha dikkatli olsaydık.
bir adım atmadan önce,
bin kez düşünseydik.