Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Makam, mevki, şan, şöhret,
Alın, hepsi sizin olsun.
Mal, mülk, servet istemem,
Gerekmez bana hiçbiri,
Bir damlacık huzur yeter.
Tarla, bahçe, ev, arsa,

Sabah erken kalkar, durağa koşar,
İşe gitmek için, bizim Neslican,
Aldığı ücretle, kıt kımırt yaşar,
Varoş çieğidir bizim Neslican.

Yatalak annesi, yoluna bakar,

Yedinci kat semaya,
Sidre-i müntehaya,
Muhammed Mustafa'ya,
Selam edin bulutlar.

Gözü yaşlı Yakub'a,

Hayatında, kahkaha ile gülmemiş,
Hep tebessüm etmiş, benim peygamberim.
Gülerken azı dişini, gören olmamış,
Söyler misiniz?
Şimdi bana, ne oluyor da,
Ağlayacağım yerde gülüyorum.

Sevgi yerine, hoşlanmayı,
Saygı yerine, korkuyu,
Öğrettik çocuklarımıza.
Oysa sevgi ayrı,
Hoşlanmak ayrı şeydir.
Saygı ayrı, korku ayrıdır.

Derviş olmak ister isen müslüman,
İlk olarak hab-ı gafletten uyan.
Tövbe et, rücu et günahlarından,
Derviş olmak kolay değil bilesin.

Hemen bir kamil mürşid bulacaksın,

Beni yanıltmıyorsa hislerim,
Seni daha önce görmüş gibiyim,
Dur, söyleme tahmin edeyim.
İçimi ısıtan güneşmi,
Güneşi görünce kaybolan yıldız mı,
Gecemi aydınlatan ay mısın?

Delikanlı yılışır,
Bu akşam birlikte takılalım mı der.
Genç kız hemen kabul eder,
Okey okey der.
Sabaha karşı, kız, evlerinin ziline basar.
Baba bağırarak kapıyı açar

Bir zamanlar bebektim yürüyecektim,
Hızla geçip gitti zaman.
Çevremde olup bitenleri izledim,
Söylenenleri dinledim.
Ah bir emeklesem dedim,
Emekledim.

Zalimin zulmünü, alkışlıyorsan,
Mazlumun yanında, yer almıyorsan,
Zalimlere karşı, direnmiyorsan,
Hiç kusura bakma, sen de zalimsin.

Bozguncu çeteyi, destekliyorsan,