Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Hakkın rahmetine kavuşunca birisi,
bilirsniz Ne derler;
'Allah için,
İyi insandı rahmetli,
Herkesle iyi geçinir,
Etlisine sütlüsüne karışmazdı kimsenin.

Sen,
Şişenin, arkasına saklanan, yüreksiz,
Alkolün kölesi,
Toplumun yüz karası.
Kafan mı bozuldu?
Kursunlar masayı,

Balık kavağa çıksa,
Sular tersine aksa,
Dünya tepemden baksa,
Bildiğimden vazgeçmem.

Semadan katran aksa,

Oturup kalkmayı, okuyup yazmayı,
Bana siz öğrettiniz.
Sevgiyi saygıyı, iyiyi kötüyü de,
Sizden öğrendim.
Problem çözüp resim yapmayı,
Bilmezdim önceden tüm bunları.

Hayat, benim hayatım diyorsun,
Tek başına, yaşasana.
Fazla, israr ediyorsun,
Kendinle konuşsana.
Hayat, müşterek biliyorsun,
Yükü paylaşmak,

Rızkını Allah verir,
Sen yatmana bak.
Yat yat, bozma rahatını.
Gökten nevale insin,
Oh ne güzel hayat!
Çalışanlar ahmak,

Rahim sensin rahman sensin
Tüm dertlere derman sensin
Bu can sana kurban olsun
Onu bana veren sensin

Gaffar sensin settar sensin

Olacaksan kendin ol, taklit etme kimseyi,
Eskiden bilir miydin, çılgınca dans etmeyi?
Önce kendine batır, istersen şu iğneyi,
Belki canın yanınca, gelir aklın başına.

Kendini küçük görme, değerin büyük senin,

Bir zamanlar,
Ser verip sır vermezmiş insanlar.
Bir ateş ki, üzeri küllenmiş,
İçin için yanar.
Bir yara ki kabuk bağlamış,
İçin için kanar.

Seher vakti dinlediğin,
Ninni değil, ezan sesi.
Ezberleyip, bellediğin,
Türkü değil,ezan sesi.

Kurtuluşa davet eden,