Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Yardımlaşma vardı, hani eskiden,
Eli boş gitmezdi, bir yere giden.
Günümüzde bunlar, kalmadı neden?
İnsanlar değişti, dünya yozlaştı.

Doğru tartmaz oldu, kırk yıllık mizan,

Akıllı değilsin, hamakat sende,
Marifetmiş gibi, kasılmak sende.
İnsanlara kötü davranmak sende,
Bu ne perhiz, bu ne turşu arkadaş?

Çağdaşım diyorsun, yobazlık sende,

İnsanlar çift yaratılmış,
Derler ya hani,
Önceleri inanmaz,
Güler geçerdim.
Anlatınca,
Sen de inanmayacaksın.

Bilali görüyorum,
Yanık tenli, Habeş kökenli,
Kabenin damına çıkmış,
Ezan okuyor.
Haydin namaza,
Haydin kurtuluşa diyor.

Aylardan ocak,
Çok kar yağacak.
Soğuk olacak,
Üşüyeceğim.

Aylardan şubat,

Biz yemesini içmesini bilmeyiz,
Tıkındıkça tıkınırız.
Hele bir de beleş ise,
Gel keyfim gel.
Ne demişler?
Yemek buldun ye, dayak buldun kaç.

Tembel tembel yatanlarla,
Bulduğunu yutanlarla,
Dostlarını satanlarla,
Hiç işimiz olmaz bizim.

Gece gündüz içenlerle,

Öğretmene, öğrenciye,
Kömürcüye, madenciye.
Kapıdaki dilenciye,
Merhabalar, merhabalar.

Mezradaki şu evlere,

Sokakta yamyamlardan geçilmiyor,
O yamyamlar seni, yer kara gözlüm.
Çok karanlık, yüzleri seçilmiyor,
Dünya sağır, insan kör kara gözlüm.

Yolun ortasında, bayılıp düşsen,

Birkaç sözüm var sana, beni dinlersen eğer,
Sayılı günler kaldı bak, okulun bitmesine.
İşte mezun oluyor, okuldan ayrılıyorsun.
Belki karşılaşırız seninle yine,
Başka bir zaman diliminde.
Gözlerimin önünden, gitmez hala,