Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Sürpriz dedi adam,
Eşine, çocuklarına.
Hepsini bir merak sardı,
Neydi acep sürpriz olan.
Yaşgünü mü,
Evlilik yıldönümü mü,

Sen girmeden önce hayatımıza
galiba daha mutluyduk
gün boyu yatmıyor,
çok çalışıyorduk,
seni gören insanlar,
mayıştıkça mayıştılar,

Büyükleri saymıyorsan,
Hak sözünü duymuyorsan,
Aç gözlüysen doymuyorsan,
Bir gün hesap vereceksin.

Gerçekleri görmüyorsan,

Ebu Bekir ve Ömer,
Osman ile Aliler.
Dünyada iz bıraktı,
Giderken son peygamber.

Kıblegahım Kabede,

Resim denilince, manzara,
Şiir denilince, aşk geliyor,
Neden bilinmez ama,
İnsanların aklına.
Oysa, birçok konu var,
Resmi çizilip, şiiri yazılacak.

Adını pehlivan koymuşlar,
Çocuk sıska mı sıska.
Üstelik biraz da hasta,
Dayak yiyip geliyor,
Sokağa her çıkışta,
Evde ninesi hasta.

İnsana nispet,
Güneş olabildiğince cömert.
Ayrım yapmaz,
Torpil geçmez,
Adam seçmez.
Herkesi ısıtır,

Halâ dimdik ayakta, camiler medreseler,
Ne olurdu insanlar, kıymetini bilseler.
Ecdadımın ruhunu, rahatsız etmeseler,
Osmanlının mirası, bütün bu güzellikler.

Sıralanmış karşımda, durur tarihi hanlar,

Modern bilim ruhu anlayamadı,
Nedir ne değildir kavrayamadı.

Dost şeref konuya çok kafa yormuş,
Cevabı içinde sorular sormuş.

Kırmızı gül rengini,
Senden almış efendim.
Renkteki ahengini,
Sende bulmuş efendim.

Mor menekşe vurulmuş,