Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Baban kanser olmuş, yatıyor hasta,
Yakma sigarayı, söndür be usta.
Babanın ardından sen de ölüp de,
Eşini dostunu bırakma yasta.

Sigara denilen, o sinsi düşman,

Bir gün ferman gelince, bize yüce Mevla'dan,
Ayrılıp gideceğiz sessizce şu dünyadan.

Yıl dokuz yüz yetmiş yedi,
Temmuzun yirmisi idi,
Bekleyişler sona erdi,
Akın'ım dünyaya geldi.

Yıl dokuz yüz seksen birdi
Temmuz yirmi altı idi.
Bekleyişler sona erdi,
İkizler dünyaya geldi.

Racon kesmek yakışmaz, misyonuna ters düşer,
Öyle bir yol izle ki, imrensin sana beşer.
Sabrın sonu zaferdir, gözardı etme sakın,
Gelir artık peşinden, insanlar üçer beşer.

Pısırıklık yazar mı, hiç senin kitabında,

Kadere suç buluyor,
Yerden yere vuruyorsun.
Biraz aklın olsaydı,
Ona hiç suç bulmazdın.
Ağlayıp sızlanmazdın,
Yolunda giderse işlerin,

Sen gittin gideli, gülmedi yüzüm,
Bir bilsen, seni nasıl özledim!
Ne vardı, ansızın çekip gidecek,
Bari, vedalaşıp da gitseydin be anne!

Biliyorum, şimdi çok uzaklardasın,

Sevgiler vardır, masum ve tertemiz,
İçinde yalan, dolan olmayan.
Gösterişten uzak, çıkara dayanmayan,
Annenin, çocuğunu sevdiği gibi.

Sevgiler vardır, dillere destan olan

Bir ışık olmalı diyorum,
Pırl pırıl, bakınca gözleri kamaştıran.
Karanlıkları aydınlatan,
Güneş ışığına denk.

Bir de mangal gibi yürek,

Kimlerle oturup kalkacağıma,
Tek başıma karar veremez miyim?
Kiminle arkadaş olacağıma,
Müsadenizle ben karar vereyim.

Kime dayanıp güveneceğime,