Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

İbrahim'ler mazi oldu,
Gençler artık İbo diyor.
Ramazan'lar unutuldu,
Ramço'lardan geçilmiyor.

Mustafa'lar tarih oldu,

Öğretmen olmak zor iştir,
Sabırlı olacaksın,
Anlayışlı olacaksın,
Her türlü olumsuzluğu,
Göğüslemeye hazır olacaksın.
İşin şakası yok,

Garip, gurabaya tepeden bakma,
Senin de tependen, bakarlar birgün.
Yazıktır, garibin canını yakma,
Senin de canını, yakarlar birgün.

Kimsesi yok diye, gel onu üzme,

Vatan nedir diye, sorunca komutan,
Vatan benim anamdır dedi hemen.
Demek ki Mehmet,
Anası gibi seviyordu onu,
Ölüm de olsa sonu.
Vatan benim anamdır dedi,

Ne zaman ki, rahat bir nefes alsa şu millet,
Musallat olur ona beklenmedik bir illet.
Kurt kuzuya saldırsa canını yakmak için,
Kurda değil kuzuya suç bulur medeniyyet.

Asırlardır ayakta, yıkılmadı bu millet,

Göçler yüklenir ağır ağır
Kim bilir hangi dağın başındaki mezradan
Kimi terör yüzünden,
Kimi umutlanır
yaşamını bilmediği şehirden
Çok şey bırakırlar arkalarında

Körfeze nazır, Kadifekalenle,
Konakta tarihi, saat kulenle,
Varyant, İnciraltı, Narlıderenle,
Egenin incisi, güzel İzmir'im.

Alsancak, Çankaya, Kordonboyunla,

Taştan ağaçtan put yapan,
Geçip karşısına tapan.
Put ustası bir adam.
Adı Azer.
Ey azer,
Haydi bize ötelerden haber ver.

Kasım kasım kasılırsın,
Sen kendini ne sanırsın,
Koltuğunu kaybedince,
Ona buna yalvarırsın.

Mesaiye geç gelirsin,

Madem ki çalmasını biliyorsun,
Çal çalabildiğin kadar.
Madem ki o işi beceriyorsun,
O halde çalacaksın.
Yorulunca dinlenir,
Sonra tekrar çalarsın.