Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Bazıları taştır, bazısı mermer,
Sessizce oturup, öyle beklerler.
Bu yalan dünyada, ölüm var derler,
Her şeyi anlatır, mezar taşları.

Kimisi yorulmuş, yana yıkılmış,

Ah o kitaplar, o kitaplar yok mu,
Tozlu raflarda, gün boyu bekleşirler.
Her biri okunup koklanmak isterler,
Onlar da duygulanıp hüzünlenirler.
Kimi kimsesi olmayan insanlar gibi
Yalnızlığa terkedilmişler.

Hızla geçip gidiyor zaman,
Akşam birlikte oturup sohbet ettiğin insan
Ertesi gün cami avlusunda
Sessizce bekliyor musalla taşında.
Bir varmış bir yokmuş...
Ne doğduğu anı

Bölünün bölünün,
Parça parça olun.
Gruplara ayrılın,
Becerebildiğiniz tek şey,
Bölünüp parçalanmak sizin.
Oh ne güzel,

Bu dünyada yaşıyorum,
Gam yükünü taşıyorum.
Ben kendime şaşıyorum,
Biri bana akıl versin.

Çabalıyor, koşuyorum,

Durma kıyıda köşede,
Çık ortaya bir şeyler de.
Konuşmak senin hakkın
Akademisyenlik var serde.
Meşhur olmak mı istiyorsun?
Çık medyaya boy göster.

Türkler ve Rumlar,etle tırnak gibiydiler,
Birlikte ağlayıp, birlikte gülmüşlerdi yıllarca.
Birlikte göğüslemişlerdi, hayatın zorluklarını,
Düğün dernek kurup, birlikte eğlenmişlerdi.

Yıl, bin dokuz yüz altmış üç,

Güzel olur, bizim köyün yaylası,
Havalar ısınsın, öyle gidelim.
Şimdi gidemeyiz, tam kış ortası,
İlkbahar gelsin de, öyle gidelim.

Yüksek yerler, kırcı tutar, kar tutar,

Yeni yetme demiş bize bir şair,
Haklısın dostum, biz yeni yetmeyiz.
Severiz ne varsa, şiire dair,
Duymayanlar duysun biz yeni yetmeyiz.

Biz yeni yetmeyiz, usta değiliz,

kör nefsim,
Hayır, nankör nefsim demeliyim.
biliyorum, asla sözünde durmazsın,
duramazsın.
bunu bildiğim halde,
senden bana,