Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Herkesin elinde cep telefonu,
Çatılarda birer baz istasyonu.
Nereye varacak bu işin sonu?
Radyasyon dünyayı vuracak bir gün.

Genç kız telefonla çalım satacak,

Çok geç kaldım biliyorum ey Nebi,
Onbeş asır önce gelmek varmış dünyaya.
Bedir, Uhut, Hendek’te sizinle birlikte,
Düşmana karşı omuz omuza,
Çarpışırdım o zaman.
Biliyorum bu imkansızın imkansızı,

Öfke baldan tatlı olur diyorlar,
Tatlı olsa onu yerler be gülüm.
Öfkenin bal ile ne ilgisi var,
Öfke acı, bal tatlıdır be gülüm.

Keskin sirke küpe zararmış derler,

Oku da adam ol derdi büyüklerimiz,
Hatta büyük adam ol derlerdi
O günkü aklımla düşünür,
Çıkamazdım işin içinden.
Adamın büyüğü,
Küçüğü mü olurmuş?

Şehirleri yakıp yıkıyor,
Yerle yeksan ediyorsunuz.
İnsanları öldürüp,
Ocakları söndürüyorsunuz.
Zulme medeniyyet diyor,
Zalimi övüyorsunuz.

Dünyada en kolay iş,
Meğer şair olmak imiş.
Hangi taşı kaldırsam,
Altından bir şair çıkıyor.
Sonra da karşıma geçip,
Ben şairim diyor.

Eskiden,
Televizyonda film izlerken,
Acıklı bir sahne gelince,
İnsanlar,
Özellikle kadınlar,
İki gözü iki çeşme ağlaşırlardı.

Bir yaprak düşer duvardaki takvimden,
Bir gün daha gider sayılı günlerimden.
Bu gün dün olur, yarın bu gün.
Rüzgar gibi geçer zaman,
Farkında değildir bir çok insan.
Geceyle gündüz bir birini kovalar,

İnsanların vurdum duymazlığından,
Dost görünenlerin kurnazlığından,
Kitlelerin aymazlığından,
Gına geldi be dostlar.

Rantçıların çevirdiği dolaplardan,

sarayın bahçıvanı koşarak,
padişahın huzuruna çıkar,
soluk soluğa anlatmaya başlar.
o anlattıkça, padişah güler.
hünkarım, devletlü padişahım der,
hani sizin o çok sevdiğiniz,