Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Nedendir bilmem,
Nostalji yapmak geldi içimden.
Yazlık sinemalar vardı eskiden,
Şarkı türkü dinerdik bol bol,
Zeki Mürenden, Nuri Sesigüzelden,
Daha birçok sanatçıdan.

Hani o,servetiyle övünen,
Şımarıp haddini aşan Karun,
Nerede, şimdi onun meşhur hazinesi?
Ona yağ çekip, dalkavukluk yapan,
Etrafında, fırıldak gibi dönen avanesi,
Nerede şimdi onlar, gören duyan var mı?

Sıcacık olmalı,
Sevgi dediğin.
Katıksız,
Pazarlıksız,
Aralıksız olmalı.
Dahası,

Ademle Havvayı, cennetten eden,
Kör şeytanın, bir oyunu değil mi?
Onlara yasağı, çiğneten neden,
O iblisin, tuzakları değil mi?

Kabilin döktüğü, o bir damla kan,

Özenmesin eşek, atın yemine,
Arpa varken, buğday onun neyine?
Şimdi rağbet, eşeğin semerine,
Aya bile gitse, eşek eşektir,

İnsanlar nedense, kürke bakıyor,

Sen, güzel insan,
Can dostum, sırdaşım.
Haldaşım, yoldaşım,
Feda olsun sana başım.
Gözümden akan yaşım,
Güneşim ayım,

evrensel kardeşlik şuurunun coştuğu,
birlik beraberlik ruhunun şaha kalktığı,
müstesna mekanlar,
beytullahın şubeleri camiler.
dua ve niyazların yankılandığı,
toplumun her kesiminden,

Bahçelerde gül derene,
İşsizlere iş verene,
Yetimleri güldürene,
Duacıyım ben Allahım.

Yoksulları doyurana,

Dışarıda yağmur,
Kimine göre rahmet ve bereket,
Kimine göre felaket.
Sokakta koşuşan insanlar,
Penceremin camını yumruklayan öfkeli rüzgar.
Kulakları sağır eden gök gürültüsü,

Hayatta kimseye minnet etmedim,
Beleşe kondumsa tövbeler olsun.
Çağrılmadan hiçbir yere gitmedim,
Kula kul olmadım şükürler olsun.

Aç kaldım kimseye belli etmedim,