Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Gülün hasretiyle, yanar ağlarsın,
Sular seller gibi, durmaz çağlarsın.
Yanık yanık öter, yürek dağlarsın,
Güller sana hasret, sen gelmez misin?

Ötme garip bülbül, yaram çok derin,

Depremler olur,
Ruhumun derinliklerinde,
Hatırı sayılır şiddetinde.
Çatlamalar olur kalbimde.
Kütleler paramparça,
Ben paramparça.

Hayvan yapmaz, sizin yaptığınızı,
Yavrunuza nasıl kıyıyorsunuz?
Böyle öldürmekle evladınızı,
Bir neslin kökünü kazıyorsunuz!

Bilerek öldürse birini insan,

Neden doğdun sanki,
Kimse senin yoluna bakmıyordu.
Ya erkek olarak doğsaydın,
Ya da hiç doğmasaydın keşke.
Herkesin gözünde suçlusun be yavrum,
Hem de doğuştan.

Ekmek parası ya da ekmek arası,
Ne farkeder demeyin, ikisi ayrı şeyler!
Birçoğumuz bayılır ekmek arasına,
Benimki tam,
Benimki yarım,
Benimki çeyrek olsun.

Ebreheyi görüyorum,
Filleri önüne katmış.
Kızgın çölde ilerliyor,
Kabeyi yıkmaya geliyor.
Aklı sıra yıkacakmış, Allahın evini.
Sanki o kadar kolaydı,

Bir çok şeye sahipsin sözde,
Gerçekte onların hangisi senin?
Birgün ayrılmak zorunda kalacağın,
Can yoldaşın, hayat arkadaşın mı?
Yoksa evinin neş'e kaynağı olan,
Yüzüne bakmaya kıyamadığın,

Toprağına taşına,
Lazına dadaşına.
Her Türk vatandaşına,
Kucak açtın Türkiyem.

Arnavuta Çerkeze,

M anasız olurdu,
E vren,
V arlığın bilinmeseydi.
L acivert,
A kşamlarda,
M or sabahlarda secde etmezdi alınlar.

Arayıp sorduğun yok,
Gittiğin günden beri!
Buralar, hep aynı,
Mahalle bıraktığın gibi.
Fazla değişen birşey yok,
Bankacılar yeni evlerine taşındılar,