Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

onu çarşıda pazarda aramayın,
bulamazsınız.
vitrinlerde raflarda,
boşuna aramayın.
Ya içinizde arayın,
ya da hiç aramayın,

Soruyorum ben kendime,
Ben kimim,
Bu dünyada ne işim var?
Nereden ve niçin geldim buraya?
Nereye gideceğim?
Amacım yiyip içip gezip tozmak mı?

yaratan, yaşatan,
rızk veren sensin.
ağlatan, güldüren, öldüren de sensin.
sen,
bilinmeyeni bilen,
görünmeyeni görensin.

Sarıçiçek, ağlıyormuş dediler,
Yalan mı dediler, yoksa doğru mu?
Yürekleri, dağlıyormuş dediler,
Ben mi yanlış duydum, yoksa doğru mu?

Sarıçiçek, matem tutmuş dediler,

sen yardım edince,
dağlar ova, yamaçlar düz olur.
yardım etmezsen eğer,
dağlar geçit vermez,
her yer çöl olur.
sen yardım edince,

Yeni şiirleri, anlamıyorum,
Sorun şiirde mi, yoksa bende mi?
Kimseye derdimi, açamıyorum,
Problem şiirde mi, yoksa bende mi?

Bir kere okumak, yetmiyor bana,

Kekliğim dertli öter,
Benimki ondan beter.
Döngel artık kekliğim,
Bitsin bu hasret yeter.

Kekliğim uçar gelir,

Evlerde çeşme yoktu o zamanlar,
Köyümün kadınları, sırtında testilerle,
Köy girşindeki çeşmelerden,
Su taşırlardı uflaya tuflaya.
Çamaşır yıkanacağı zaman,
Bir eylem planı yapılırdı akşamdan.

Şu dünyada iki büyük nimet var,
Biri anan, biri babandır evlat.
Sen rahat et diye, koşan insanlar,
Anan ile baban değil mi evlat?

Zor gününde, seni arayıp soran,

kimsin,
hiç merak ettin mi?
düşünüp kafa yordun mu,
kendi kendine sordun mu?
Ben kimim,
Bu dünyada ne işim var dedin mi?