Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Neydi o günler ya rab,
Kan gövdeyi götürüyor,
Millet birbirini yiyordu.
Kardeş kardeşi vuruyor,
Sağ sol kavgası,
Almış başını gidiyordu.

İlerledikçe zaman, gücü kuvveti gider,
Kah aklı başındadır, kah kendini kaybeder.
Canı yandıkça ağlar, herkese sitem eder,
Sonsuzluk alemine, hazırlanır muhtazar.

Eşi dostu toplanır, muhtazarın başına,

Maralımın gözü kara,
Açtı yüreğime yara.
Maralımı gören gözler,
Uğratmasınlar nazara.

Hasret kaldım maralıma,

Açların halinden aç olan anlar,
Çevrede günlerce aç kalanlar var.
İnsanlar düşünüp bir anlasalar,
Yıl boyu ramazan olsun isterler.

Bilinçli olarak oruç tutanlar,

Kiremitten testiler vardı,
Buzdolabını aratmayan.
Suyu buz gibi olurdu,
dolap suyu gibi değildi.
Kiremit testiler,
Kimisi içinde su tutmaz,

Dikkat et sen kendine, aman güneş yakmasın,
Sıcağa gelemezsin, sen tomurcuk bir gülsün.
Senin o gül yüzüne, yabancılar bakmasın,
Sana kem gözle bakan, düşüp kahrından ölsün.

Susuzluktan solmuşsun, kuruyup gideceksin,

Avanta, beleş, adı her neyse,
Havada kapan bir toplum olduk.
Rüşvet yolsuzluk ne menem şeyse,
Hemen hepsinde bak uzman olduk.

Kibir gösteriş israf var bizde,

Aç gözlüdür, doymak bilmez oburlar,
Gün boyunca, gelsin abur cuburlar.
Sağlık için, az yemekte fayda var,
Fazla yiyen, iflah olmaz bilesin.

Çok uyursan, vücudunu yağ bağlar,

Gözlerini dikmişsin, babanın cüzdanına,
Cepte harçlık bitince, koşuyorsun yanına.
Baba parası yemek, yakışıyor mu sana?
Kendine gel genç adam, nedir bu halin senin?

Kazanmak için koşar, tüm canlılar rızkını,

Öğrenci veliye, oyun ederse,
Okula diyerek, parka giderse,
Derslere çalışmaz, kopya çekerse,
Söyleyin veliye, hiç ağlamasın.

Öğrenci sürekli, gezip tozarsa,