Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Herşey olur,
Neden olmasın neden?
Yeter ki çok iste sen,
İstemek yetmez elbet,
Çalışmalısın,
Çalışmalı tüm millet.

Dünyayı baştan başa kaplamışken felaket,
Sizler nasıl gülüp oynayabiliyorsunuz?
Toplumda ışık hızıyla artarken rezalet,
Sizler nasıl sevinip gülebiliyorsunuz?

Dünyada bir çok çocuk can verirken açlıktan,

Dere yatağına, kurmuş konduyu,
Yağmur yağıp, sel gelince ağlıyor.
Kullanıyor, dereden akan suyu,
Suya mikrop bulaşınca ağlıyor.

Göçüp gelmiş, yaşayacak şehirde,

Sabırla, koruk helva olur demişler,
İtiraz etmeyecek,
Sabredecek,
Bekleyip göreceksin.
Sabreden başarırmış.
Gece karanlığı, güneşin doğmasını,

Sosyete değilim ben,
Zaten hiç olmadım.
Olmak da istemem.
Dileyenler, buyursunlar,
Ne istiyorlarsa, olsunlar.
Entel misin derseniz, o hiç olmaz.

Kara para yiyenlerden,
Bir şey olmaz diyenlerden,
Kuzu postu giyenlerden,
Davacıyım ben Allahım.

Urgana un serenlerden,

İnananlar kardeştir, diyor Allah Kur'anda
Ortak nokta imandır, kardeşler arasında.
Kardeşini suçlar mı, vicdan olsa insanda
Mü'min isen mü'mini. seveceksin arkadaş.

Su-i zandan sakının, dolduruşa gelmeyin,

Dünya dedikleri, eski bir handır,
Dolup boşalıyor hayli zamandır.
Garibin yatağı eski yorgandır,
Yorgana sarılır yatar garibim

Dünya dedikleri, yağlı urgandır,

Bulutlar kadar özgür, melekler kadar temiz,
Evimizin neş'esi, hülasa her şeyimiz.
Onlar bizim canımız, yegane güvencemiz,
Hepsi melek gibidir, dünyadaki çocuklar.

Canımızdan canımız, kanımızdan kanımız,

Gurbet elde geçti, gençlik çağlarım,
Çöle döndü, bahçelerim bağlarım.
Yaban oldu, ovalarım dağlarım,
Duyun dostlar, ben köyümü özledim.

Ben gurbetin, yollarında dolaştım,