Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

nedir yaşamak?
kimilerine göre
dünya nimetlerinden,
gönlünce faydalanmak,
enva-i çeşit nimetin,
içinde yüzmek.

Yoğurt yiyeni karıştırmayacak,
Her şeye burnunu sokup
Soruşturup araştırmayacak mışsın
Hem söylesene sen bana,
Sana ne kardeşim, milletin etinden budundan,
Sütünden yoğurdundan,

Ayasofya kederli, garip garip bakıyor,
Onun hüzünlü hali içimizi yakıyor.
Matem tutup bağrına, siyah güller takıyor.
Bu böyle sürüp gitmez, gereken yapılmalı.

Ayasofya bizlere, Fatihin yadigarı,

Beytullahı gören gözler,
Gece gündüz onu özler.
Orada söylenen sözler,
Uçar gider Hakka doğru.

Yere iner şol melekler,

Rabbim benim sana maruzatım var,
Bu dünya hayatı çekilmez oldu.
Feryadları duymaz oldu insanlar,
Husumet diz boyu, dostluk yok oldu.

Rabbim biliyorsun ben ne haldeyim,

Aynı olmaz tüm insanlar,
Güzeli var, çirkini var.
Köşk yıkılmış, kalmış duvar,
Sen güzelsin, el çirkin mi?

Kaşlarını çatıyorsun,

Merhamet et ne olur, şu günahkar kuluna,
Ben kendimi bilirim, çoktur benim günahım.
Hidayet eyle beni, senin doğru yoluna,
Cennette cemalini, göster bana Allah'ım.

Sana kul, habibine, ümmet olmak son arzum,

Attığını vurur,
Vurduğunu düşürürdü, benim babam.
Usta avcıydı vesselam.
Keklik tavşan, ne çıkarsa bahtına,
Nişan alır ateş eder, koyardı torbasına.
Kar yağınca, onu kimse tutamaz,

Bak şu rüzgar, Allah diyor eserken,
Bir kez olsun, Allah desin o dilin.
Kainatta, herşey Onu anarken,
Niçin Allah demez, senin o dilin?

Bebek bile, Allah diyor ağlarken,

Edepli olursa, edip - üdeba,
O topluma, artık zeval gelir mi?
Şuurlu olursa, şair - şuara,
O toplum cehalet, nedir bilir mi?

Yolu şaşırırsa, alim - ulema,