Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Ecdadın uyumadı, senin kadar ey millet,
Ne zaman ki uyudu, başına geldi zillet!
Sen hala uyuyorsun, elden gitsin mi devlet?
Uyan aziz milletim, yeter artık bu gaflet.

Mehmet Akif çırpındı, uyandırmak istedi,

Erkekler ağlamaz derler,
Sanki biraz gerçek payı var.
Babamı, hiç görmedim ağlarken,
Belki gizli gizli ağlamıştır.
Belki de gözyaşlarını içine akıtmıştır,
İkisi aynı şey değil,

İnsandan önce başlar,
Bilinmeyen o zaman.
Dünyaya ayak bastı,
Fi tarihinde insan.
Günler, aylar, yıllar, hatta yüzyıllar,
Kanat takıp uçarlar

Yatırlara gidip, mum yakıyor,
Dilekler tutuyormuşsun.
Belki farkında değilsin ama,
Sen mum yakmakla kalmıyor,
Tüm beklentilerini,
Umutlarını da yakıyorsun.

Cahildim ben bilemezdim,
Okumayı öğretmenim.
Tek başıma gelemezdim,
Okuluma öğretmenim

Babam beni çalıştırdı,

Başını kaldır da, bak şu semaya,
Sayısız yıldıza, güneşe, aya.
Bir de şu buz gibi, çağlayan suya,
Yaratanın imzası var gördün mü?

Sarp kayalıklarda, karlı dağlarda,

Gününü gün etmek, yakışmaz sana,
Aklını başına, alacak mısın?
Okuyup düşünüp, kafa yorsana,
Hep böyle sızlanıp, duracak mısın?

Eyyamcı olanın, yarını olmaz,

Maden bizde, toprak bizde, taş bizde,
Çalışacak, iki ayak, baş bizde.
Aç değiliz, ekmek bizde, aş bizde,
İstersek dünyaya, meydan okuruz.

Kömür bizde,odun bizde, köz bizde,

Geçti yıllar geldim sona,
Birgün gibi geldi bana.
Düşmanlarım yaksın kına,
Dostlar bana üzülmesin.

Vade yetmiş ömür bitmiş

Nice insan, gelip geçti buradan,
Ördekler yüzmüyor, göller perişan.
Evrenin sahibi, yüce yaradan,
Ona açılmayan, eller perişan.

Yapraklar kurumuş, mevsim sonbahar,