Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Güneş batarken karlı dağların ardında,
Tatlı bir hüzün çöker üstüme.
Nedenini bilmediğim,
Kabusum olur karanlıklar, içim üşür.
Dayan biraz derim kendime,
Ne kaldı şunun şurasında sabaha?

Ana rahminde yüzeni,
Yaratan sen yaşatan sen.
Evrendeki şu düzeni,
Dizayn edip donatan sen.

Oku diye ilk emrini,

Yalan yılandan kötüdür bilesin,
Sakın ola yalan söylemeyesin.
Ne gelirse sana buyursun gelsin,
Yılandan korkma yalandan kork evlat.

Ne rüşvet alasın ne de veresin,

Gülmeyi unutmuşlar açlık ve sefaletten
Dünya sanki habersiz yaşanan felaketten
Can çekişip ölüyor Afrikalı çocuklar
Nefes alıp vermese farkı yok iskeletten

Dünya gülüp oynarken Afrika kan ağlıyor

Neden bakmıyorsunuz neden,
Hiç merak etmiyor musunuz?
Çevrenizde olup bitenleri.
Pardon unutmuşum,
Siz at gözlüğü takıyordunuz.
Dolayısıyla dünyaya,

Boşaltın artık şu beyinlerinizi,
Evet, yanlış duymadınız,
Birşey kalmasın eski bilgilerinizden,
Sıfırdan başlayıp,
Yeniden öğrenin herşeyi.
Kurtulun eski masallardan.

Gün boyu, kahvede oturanların,
Kesinlikle ben aklına şaşarım.
Bir anda kaybedip, batıranların,
Başka değil, ben aklına şaşarım.

Bulduğunu, tutup aşıranların,

Güneşe sorun isterseniz,
O bilir benim sevdamı.
Her şeyi anlatır size,
Başından sonuna kadar.
Ay'a yıldızlara sorun,
Rüzgarlara, bulutlara da sorun,

Faize bulaşan hayatta gülmez
Gözü yolda bekler onu tefeci
Aklını oynatır kendini bilmez
Vurur bir darbe de ona tefeci.

Acımaz,insanı sık boğaz eder

Gece, serince siyah örtüsünü,
Şehrin üzerine.
Gündüz ile,
Nöbet değiştirirler sessizce.
Yarasalar bayram eder,
Karanlık çöktü diye.