Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Bir zamanlar garibandı,
Şimdi selam vermez oldu.
Halim selim bir insandı,
Dönüp bize bakmaz oldu.

Bir zamanlar evi yoktu,

Namazsız ezan,
Ezansız namaz,
İkisi arasında, geçen zaman.
İşte ömür dediğiniz.
Anlata anlata, bitiremediğiniz...

Siyah ya da beyaz ol,
İstersen siyah-beyaz.
Hiç farketmez
Yeter ki insan ol.
İşte o zaman,
Her türlü isteğin başım gözüm üstüne.

Bakışların manalı, gözlerinde hüzün var,
Herşeye kafa yorup, harap etme kendini.
Ne var sanki, kahrolup üzülecek bu kadar
Kem gözlere dikkat et, çatlatırlar bak seni.

Bakışların sevdalı, gözlerinde yangın var,

Ne garip şu insan oğlu,
Soru işaretleriyle dolu.
Gizemli varlık,
Nerede, ne zaman,
Ne yapacağı bilinmez.
Kah sevinir, gülüp oynar,

Bir çok insan, bakar geçer örene,
Heryer ören olsa, ondan köre ne?
Sözümüz yok, baktığını görene,
Baktığını, görmeyene veyl olsun.

Aldırma sen, yerli yersiz ürene,

Fransızın modası,
Beni asla bağlamaz.
Özenenler özensin,
Kendi düşen ağlamaz.
Benim ne giyeceğime,
Onlar karar veremez.

Dünyada yaşanmaz, haberin olsun,
Neler çekiyoruz, sen bilmiyorsun.
Söylemedi deme, pişman olursun,
Dünyanın çilesi, çekilmez bebek.

İlk günlerde koşup, oynayamazsın,

Komşunun çocuğu çalışkan,
Akıllı, uyanık, biraz da atılganmış.
Geceleri ders çalışır,
Sabaha kadar uyumazmış,

Mış mış mış!

Bu vatanı,
Seveceksin arkadaş.
Buna mecbur, hatta mahkumsun.
Seçme hakkın yok bilesin,
Ya sevecek ya seveceksin,
Anladın mı arkadaş,