Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Tavşana kaç,
Tazıya tut derler.
Tavşan kaçar,
Tazı koşar peşinden.
Yılan başını uzatıp, bakar deliğinden.
Kurbağalar, tazıya yalvarırlar,

Ürettiği ürüne, hile katana,
Götürüp, insanlara onu satana.
Helal haram demeden, yiyip yutana,
Böyle sahtekarlara, yuh olmasın mı?
Y............!
Müşterisine karşı, yanlış yapana,

Yıllar önce çıktım hayat yoluna,
Herkes bana baktı gülüp de geçti.
Dünya baki değil insan oğluna,
Hastalandı birden ölüp de geçti.

Kah yürüdüm kah oturup dinlendim,

Her yokuşun bir inişi var derler,
İşte adalet bu hanımlar beyler.
Yokuş ve iniş,
Önce yokuşu tırman,
Bağırıp çağırmadan, homurdanmadan.
Derinden bir oh çekersin,

O eski şarkılar, mazide kaldı,
Öyle güzeldi ki, sanki masaldı.
Onların yerini, hip hoplar aldı,
Kulağımda çınlar, eski şarkılar.

Şimdiki şarkılar, hiç tat vermiyor,

Evlere kapatmayın kendinizi,
Bu yıl çabuk geldi bahar.
Bir görseniz çocuklar,
Dışarıda dünya var
Çıkın haydi dışarı,
Koşup oynayın, seyredin dağları ovaları.

Erkenden kalkar,
Sobayı yakar,
Çamaşır yıkar,
Köylü güzeli.

Ayakta çizme,

Sevmeyi bilmeyenler, sevgiden söz etmesin,
Seviyormuş görünüp, sevgiyi tüketmesin.
Sevenler sevdiğini, ağlatıp incitmesin,
Sevgisiz olan yürek, çorak toprağa benzer.

Sevecekse bir insan, yüreğiyle sevmeli,

Anne babasına, isyan edene,
Gün gelir nedeni, sorulur elbet.
Kur'an ve İslam’la alay edene,
Onun da nedeni, sorulur elbet.

Çoluk çocuğunu, aç bırakana,

Durun yolcular durun,
Ne bu aceleniz,
Bu yolda tehlike var!
Bilir onu tüm insanlar,
Yolun sonu uçurum.
Gözünüzü seveyim,